Vriendje

Vandaag zette ik 3 dozen, 2 kratten en 2 grote boodschappentassen in de auto.
Daar bovenop je gitaar en je grote knuffelhond.
De andere spullen uit je andere thuis zijn al in je nieuwe huis.
Jij ging naast me zitten, op de bijrijderstoel.
Zodat ik je af en toe nog kon aanraken.

Wederom een moeilijke beslissing.
Vorige zomer besloot ik dat het niet meer ging.
Het was te zwaar.
Ik kon het niet meer.
Je ogen glinsterden niet meer,
je leek altijd boos en gespannen.

Een maand geleden kreeg je dit te horen.
Omdat er een nieuw gezin voor je is gevonden.
Die met alle liefde voor je gaan zorgen.

Hoe vreemd, de dagen die volgden waren ontspannen.
Er was rust.
Soms zag ik tussen de onzekerheid, de glinstering weer.

Vandaag brachten we je weg.
Met de wetenschap dat we contact blijven houden.
Dat je nog komt logeren.

Je zussen moesten huilen.
Evenals je nieuwe en oude pleegouders.
Onze jongen.
Mijn vriendje.

Pleegzoon

Heel vaak vragen mensen of het anders voelt.
Het gevoel wat ik heb voor onze jongen.
Mijn antwoord is dat het inderdaad anders voelt.
Het is geen eigen vlees en bloed.
Hij heeft niet de eigen nestgeur.
Zoals bij mijn dochters, de onvoorwaardelijke liefde.

Ik heb hem niet in de ogen gekeken nadat hij net ter wereld kwam.
Zijn eerste woorden, zijn eerste stappen, zijn eerste open blik naar de wereld.
Dit alles heeft hij elders meegemaakt.
Bij zijn eigen vader en moeder.
Ik zag hem voor het eerst, 3 jaar oud, met een andere blik naar de wereld.
Met enkele dozen, boodschappentas en een beer.

Pleegzorgouder zijn valt niet altijd mee.
Het zijn vooral de zaken en de dingen erom heen, die het moeilijk maken.
De liefde voor mijn vriendje, zoals ik hem vaak noem, is er zeker wel.
Die ouderliefde gaat ook nooit meer weg.

Zeker niet als je dit soort brieven krijgt.

Foto in mijn beurs.

Ik reken af, zware Van Nelle en vloei.
Kut, alweer duurder geworden.
Open mijn beurs en haal het geld eruit.
En zoals altijd dan, kijken 3 paar ogen mij aan.

Nog 2 dagen en dan woon je 1 jaar bij ons.
Met je tas, dozen en je Beer stond je binnen.
Een logeerpartij is het nooit geweest, maar je hebt je momenten gekend van onzekerheid.
En dat liet je dan op je eigen manier blijken.
Jouw manieren zoals we je inmiddels kennen.


Aan ons zou het niet liggen.
Alleen konden we dat niet zeggen.
Het lag aan de instanties.
En die hebben onwijs op hun donder gehad,
waardoor de onzekerheid langer duurde dan gewenst.
Eind augustus kwam het verlossende woord.
Je mocht blijven en zou blijven.

En dan nu bijna een jaar verder.
Een jaar van geestelijke en flinke lichamelijke groei.
Van jou en van ons.
Inmiddels zelfs naar school.
Waar ook de fotograaf komt.

En die heeft een foto van jullie alledrie gemaakt.
2 prinsessen en mijn vriendje.
In mijn beurs en zie ik jullie iedere dag.

Lekker,
zo'n zware Van Nelle.

Menneke

We zijn 3 maanden verder.
Dat hij bij ons in huis is gekomen.
En hij hoort er helemaal bij.
En da's mooi.
Da's geweldig.
Beter dan we ons hadden kunnen bedenken.

Het kost soms veel energie.
Bij mij, onze meiden en mijn lief.
Maar voor hem uiteraard ook.
Want wij zijn J en P.
En niet mama en papa.
En dat besef lijkt nu te komen.

We hebben naar ons idee veel bereikt in deze korte tijd.
Hij is inmiddels zindelijk, mept niet meer zomaar, is socialer.
Het is als een broer met zijn zussen.
Heel de ochtend elkaar het huis uitvechten.
In de middag met elkaar een schitterend knutselwerk in elkaar zetten.

Mijn energie gaat het meest zitten in de rompslomp eromheen.
We krijgen niet alleen te maken met het Menneke.
Ook met zijn geschiedenis, heden en toekomst.
De organisaties doen hun best. Daar gaan we vanuit.
En we hopen het beste ervan.
Voor het menneke.

Een echte familie.

Een echte familie.
Met een huis.
Een voordeur, 4 muren, verschillende vertrekken en een tuin met een schutting.
Foto's en kinderkunstwerken aan de muur.
Muziek in overvloed in de vorm van dragers en instrumenten.
Een halve huiskamer, zowat gevuld met knutselspullen, klei, speelgoed en knuffels.
Een grote Ikea kast met boekjes,literatuur en een Winkler Prins 8ste druk.
Een kiekkast en een pc.

En dan stop ik maar met de opsomming om toch uw aandacht vast te houden.

2 grote dozen, 1 kleinere doos en een supermarkttas.
Zijn Knuffel in de arm en die mag mee naar bed.
Dat is alles wat hij bij heeft.
Zijn hebben en houwen.
Ons Menneke is binnen gekomen.

'T is een Schôn Jong.
Blonde krullen met blauwe ogen.
Binnen het uur voelt hij zich thuis.
En doet alles samen met onze jongste prinses.
We gaan het beleven.
Met het Menneke.
'T is een Schôn Jong met een grotere rugzak dan zijn spullen.

"Surrogaat familie", Parte Cinco

Maandag 17 december:
En inderdaad voor kerst gaat ons Menneke komen.
Vrijdag 21 december is het zover.
Afgelopen week met hem "kennis" gemaakt en we hebben er zin in.
Het is een blonde krullenbol, een mooi menneke.

Onze prinsesjes vinden het toch wel gek.
1 prinses vroeg of wij dan nog wel van haar houden.
Maar natuurlijk, is dat zo.
Haar dit gezegd en een flinke knuffel gegeven.
Vond het toen wel weer oke.

We kijken er naar uit!

"Surrogaat familie" , Parte Quattro

Maandag 10 December:
De pleegzorgwerker belt.
Deze legt de situatie van het jongetje uit en dat ze inderdaad op zoek zijn naar een langdurig pleeggezin.

Maar het is wel van belang dat het Menneke z.s.m. een nieuwe plaats krijgt want het huidige gezin heeft een nieuw pleegkind erbij gekregen.
Dus een dezer dagen hebben we de eerste gesprekken met de direct betrokkenen en de kennismaking met het Menneke.
Onze prinsesjes zijn erg enthousiast en leven met ons mee. Zij zijn erg benieuwd hoe het Menneke eruit ziet en wat hij in ons gezin gaat betekenen.

Maar dat zijn wij uiteraard ook!

Krijgen we alsnog een Kerstkindje.
We noemen hem Jesus ut Menneke.

"Surrogaat familie" , the Sequel part three

Augustus 2007:
Yes, het bevrijdende telefoontje van de Acceptatiecommissie.
We zijn daadwerkelijk geaccepteerd alszijnde pleeggezin.
Omdat wij langdurige pleegzorg willen bieden, kan het een tijdje duren alvorens we iets zullen horen.
(Ben je een gezin wat crisisopvang kan doen, zeker voor heel jonge kinderen of pubers, dan kun je een week later een kind op de stoep hebben.
De nood is wel degelijk hoog!)

Begin December 2007:
Helaas al een tijd niets gehoord van Pleegzorg.
We spreken vrienden, die crisisopvang doen en zij informeren hoe het ermee staat.
"Helaas niets gehoord", is ons antwoord.
(mijn opmerking is dan ook:
"het zou me niet verbazen als ons dossier achter de dossierkast is gevallen."
Want niet alles is even vlekkeloos verlopen. Om het voorzichtig uit te drukken.)

Vrijdag 8 december 2007:
Een telefoontje van Pleegzorg.
Een medewerkster die tijdelijk de taken van de persoon overneemt die de matching doet.
(Matching is dus het bij elkaar zoeken van het goede gezin voor wat dit specifieke kind nodig heeft.)
Ze zijn op zoek naar een pleeggezin voor een jongetje van 3,5 jaar.
Jongetje zit nu in een tijdelijk pleeggezin en ze zijn op zoek naar een langdurige plaats.
Of wij interesse hebben?
"Maar, ja natuurlijk! Daar hebben we het tenslotte allemaal voor gedaan."
Maandag 10 december zullen we teruggebeld worden door de pleegzorgwerker die nu met het tijdelijk gezin en het kindje werkt. Dan krijgen we meer informatie.

"Surrogaat familie" part deux

Mei 2007:
Het eindgesprek is eind Mei
Dit is met de begeleiders die ons het hele traject begeleid hebben.
Ze staan positief tegenover ons alszijnde toekomstig pleeggezin.
Vast voor ons staat dat we langdurige pleegzorg willen bieden voor een kind in de leeftijd van 4 tot maximaal 7 jaar.

Juni 2007:
Het eindverslag, wat door onze begeleiders is gemaakt, dient door een Acceptatiecommissie beoordeeld te worden

De Acceptatiecommissie is de laatste stap om daadwerkelijk in het bestand te komen als beschikbaar pleeggezin.
De Acceptatiecommissie komt begin juli voor het laatst bij elkaar en wij hebben nog geen eindverslag gezien.

(Onze begeleiders blijken dusdanige priveproblemen te hebben, dat dit er niet van gekomen is.)
Helaas, ons verslag is niet op tijd en wordt dus pas in Augustus door de Acceptatiecommissie besproken.

"Surrogaat familie" deel I

Februari/Maart 2007:
Eindelijk gaat de STAP cursus van start.
De eerste avond is achter de rug van Selectie Training Aspirant Pleegouders.
Leuk en interessant om mee te maken.
Een gemêleerd gezelschap.
Enkele personen alleen, wat stelletjes met kinderen en stelletjes zonder kinderen.
Maar allemaal willen ze het proberen.
De volledige zorg van een kind van een ander op zich te nemen.

De eerste avond was gewijd aan het thema “samenwerking”.
Na een voorstelrondje gingen we een spelletje doen.
Ieder kreeg een bordje met daarop of een zorgvragend kind of een zorgbiedende gezinssituatie. En we gingen proberen te matchen en dat valt dan niet mee, want de een heeft toch een andere zorgvraag dan de ander.
Zodoende kregen we er zicht op dat er zeer veel verschillende zorgvragen zijn.
En voor ons is daardoor nu al wel duidelijk dat we een kind willen helpen dat schoolgaand is. Maar specifieker zijn we nog niet.

Voor de duur van de pleegzorg zijn we gaan twijfelen.
Oorspronkelijk wilde we alleen een langdurige plaats bieden.
Maar een tijdelijke plaats behoort inmiddels ook wel tot de mogelijkheden.
Alleen crisisplaatsingen willen we niet, want we hebben het gevoel dat dit teveel onrust voor onze eigen kinderen geeft. Daarnaast kun je ook weekend en/of vakantie pleegopvang verzorgen.
Maar welke “problematiek“ wil je in huis?

Want ieder kind heeft zijn portie wel gehad, pleegzorg is een uiterst middel.
“Gelukkig” is de problematiek bij ons in de regio voornamelijk psychische problemen van de ouders, verslavingsproblematiek en detentie van de ouders.
Mishandeling en incest komen minder vaak voor.
Incest is iets waar ik niet mee om kan gaan.
Ik heb te vaak gezien wat dit met kinderen doet en daar wil ik mijn kinderen voor beschermen.
Daarnaast zou ik het niet kunnen om kontakt te houden met een ouder die verdacht/veroordeeld is voor deze praktijken.
En met kortdurende pleegzorg blijf je kontakt houden met de ouders omdat het vaak de bedoeling is dat het kind weer naar huis gaat.
Door omstandigheden, die divers kunnen zijn, kan een kind tijdelijk niet thuis zijn.
Als pleegouder heb je dan niet alleen met de ouders te maken, maar ook met andere familie, eigen school, clubjes, etc.
Iedere situatie, ieder kinderleven is uniek, dus het is altijd afwachten wat je tegenkomt.

Kinderen blijven altijd loyaal aan hun ouders.
Dat is zeer belangrijk om te beseffen.
Kinderen kunnen dan ook tal van emoties/gedragingen vertonen die met hun verleden te maken hebben.
En het is de kunst om deze emoties en het gedrag te (leren) begrijpen.
Hier hebben we dan ook een tijd over gesproken.

Als huiswerk kregen we een pak papier mee om in te vullen, het zogenaamde levensboek.
Pleegkinderen krijgen een levensboek.
Om duidelijk te houden waar zij wat beleeft hebben in het verleden.
Een persoonlijk geschiedenisboek dus.
Pleegzorg hecht er veel belang aan dat toekomstige pleegouders dit ook ingevuld hebben, want zo hebben zij een inkijk in iemands leven alvorens zij besluiten een kind ergens te plaatsen.
Want een plaats in het bestand is een mogelijkheid tot matchen en dat dient toch wel goed te gebeuren.


De Cursus laat je vooral beseffen wat je in huis gaat halen en hoe je daarmee om kan gaan.
Na 7 cursusavonden, 2 huisbezoeken is er een bijeenkomst voor familie en vrienden.
Tijdens deze Markt krijg je informatie van pleegouders, pleegkinderen, pleegzorgwerkers, plaatser, etc.

De eerste STAP

Vanavond de eerste bijeenkomst voor onze STAP cursus bij Jeugdzorg.
Al een hele vragenlijst samen ingevuld, en nu na enig uitstel wordt dan de eerste stap gemaakt voor ons als Pleeggezin.
Ik houd u op de hoogte.

Pleegzorg update

Volgende vrijdag het eerste huisbezoek door de stichting Thuiszorg.
Een kennismaking en de 24e begint de eerste cursusdag.

De prinsesjes zijn inmiddels op de hoogte en vinden het tot nog toe leuk.
Ze vinden het spannend dat er een kindje bijkomt.
Een jongetje of een meisje, dat maakt ze niets uit!
We hebben inmiddels wat uitleg gegeven dat het voor het kindje wel erg spannend zal zijn.
Want dat kindje kan niet bij zijn eigen papa en mama wonen.
En hij of zij blijft dan heel de tijd bij ons.
Hier aan tafel een eigen plaats en mee eten, hier in bad, samen boekje lezen voor het slapen gaan, krijgt een eigen kamertje, en mag dan ook met jullie spulletjes spelen.

Een simpele uitleg gegeven dat zij dat ook niet leuk zouden vinden als zij bij iemand moeten gaan wonen die ze nog niet kennen. Dat maakte toch wel indruk en komt in de gekste vragen terug.

Allereerste kwam prinses van 4.
"Als jullie dood zijn waar moeten wij dan wonen?"
Dit hebben we geregeld, dus geen geheim.
"Dan gaan jullie naar tante M"
Prinses van 3: "Maar dan wil ik bij Neefje van 1 wonen, want dat is mijn knuffeltje!"

En het rollenspel dat er een nieuw kindje bij is, vindt al veelvuldig plaats.
Prinses van 3: "Hoe heet dat kindje dan?"
"Dat weten we nog niet."
Kan het dan Saskia heten of Pieter of nog wel tientallen namen die voorbij komen.
Vervolgens wordt er een naam gekozen en dat neemt deel aan het spel.

Praktisch dient er ook nog het een en ander te gebeuren.
De jongste heef haar kans gegrepen om van slaapkamer te verhuizen.
Ze is gisteren met mijn Lief naar de bouwmarkt geweest om vol trots de nieuwe kleuren van haar kamertje uit te zoeken. Roze en Rood is het geworden en ik ben blij dat ik daar niet hoef te slapen.
We wonen nu 2 jaar in dit huis en we hebben bijna alles al gedaan wat nodig was. Maar die kamer dient nog opgeknapt te worden, dus de weekenden zitten vanaf nu ook vol met klussen en de boel opknappen.

We staan nog steeds met de volle 100% achter onze beslissing, zeker als je het drama rond het Maasmeisje weer volgt en wat nu naar boven komt met betrekking dat ze uit huis was geplaatst en weer terug naar huis is gegaan.
We hopen dan ook dat de aanbevelingen vanuit het laatste onderzoek aangenomen worden.
Zie de informatie in de artikels van het AD.
Artikel 1
Artikel 2

Surrogaatfamilie

Er komt vaart in.
Eind oktober start de cursus vanuit de stichting Pleegzorg.
Eind november is dit klaar.
Daarbij horen zo´n 3 huisbezoeken.

In de cursus gaan we bekijken welke vorm van Zorg we gaan bieden.
Is dit weekendopvang, crisisplaatsingen of langdurige zorg?
Maar eenieder kind is welkom.
En volgens onze kontaktpersoon is er de mogelijkheid dat het heel snel kan gaan.
Om een plaats beschikbaar te stellen, was de bedoeling dit te doen als onze jongste ook naar school gaat.
Maar als er net voor de kerst een verzoek voor een plaatsing komt, dan zal ik niet kunnen weigeren.


En oh ja, wederom is de interne sollicitatie op niets uitgelopen.
Afgewezen met een L*L-argument.
Heb ik ze ook verteld, en zowaar gaven ze hun fout toe.
Maar hun keuze was al gemaakt.
Ik ga me nu beraden op mijn toekomst.
Want hier wil ik echt niet meer blijven!

Goedkeuring

Ik kom een bekende tegen.
We raken in gesprek en we wisselen gedachten, gevoelens en feiten uit.
Koetjes/kalfjes, maar ook serieuze onderwerpen.
Ter afsluiting vertel ik dat we voornemens zijn een pleegkind op te nemen.
Dat we ons ingeschreven hebben bij de Stichting Pleegzorg en we nu wachten op de diverse goedkeuringen en de bijbehorende selectie.
Opeens verteld ze me: "Zo, ik had al zo'n gevoel. Er hangt een "kind" om je heen. Ik wilde vragen of ze zwanger is, maar dat is dus de reden!"
Tja, en dezelfde middag komt er een brief van de Raad van de Kinderbescherming dat zij niets in hun archieven hebben kunnen vinden om deze stap niet te kunnen nemen.

Dit moet lukken!

Twijfel

Ik twijfel.
Over verschillende zaken.
Overdenkingen klein en groter.

Over mijn werk binnen dit bedrijf.
Maar nu met name om weer terug te gaan naar
de branche waar ik vandaan kom.
Zeker als ik lees dat Victor de stap gezet heeft!
Maar ben ik dan wel waar ik zijn wil?
Hier moet ik achter zien te komen.

De kleinere zaken die mij bezighouden:
Wel of niet naar Lowlands gaan?
Heeft een te gek programma, lekker met vrienden op stap.
Maar kost ons toch een behoorlijke duit uit de huishoudpot.

Vier ik mijn verjaardagsfeestje?
Ik wordt 33 en dat vind ik toch wel speciaal.
Ik ben de 11e geboren,
mijn lief is bij een andere maand ook van de 11e.
Per toeval hebben we een datum geprikt en zijn we de 22e getrouwd.
Ik heb wat met dubbele cijfers.
Maar iedereen is op vakantie. (zoals ieder jaar in deze tijd)
En degene die thuis zijn, gaan net weg of zijn net terug.
En ik heb zin in een echt feest.
Met harde muziek, lekker eten en drinken, en veel vrienden om plezier te maken.
Ik ga eens inventariseren wat de mogelijkheden zijn.

Maar de grootste beslissing die we genomen hebben daar bestond geen enkele twijfel over.
We gaan pleegouders worden.
Want we willen een "papa" en "mama" zijn voor heel veel kinderen.
Die het nodig hebben om te weten wat een gezin is.
Met gewone dingen, zoals een verjaardag vieren.
Of 3 keer per dag eten.
Een welgemeend "welterusten" voor je gaat slapen. En een "Môgge" als je opstaat.

Het zal niet altijd gemakkelijk zijn, daar zijn we ons van bewust.
En aangezien we allebei in de Jeugdhulpverlening werken of gewerkt hebben,
zijn we geen ongeschreven blad.
We zijn bekend met hetgeen we in huis kunnen halen.

De aanmeldingsbrief voor het eerste traject is op de post.
Nu afwachten. Maar we zijn er klaar voor!