Kijk!

Kijk!

Zie je die mooie maan? 

Boven de wereld staan. 

Waar jij en ik ook gaan.

Stil staan

Lopen.
Stil staan.
Om me heen kijken.
Zie je gaan.

In de herhaling: Omdat

Vanwege actueel, een oud blogje in de herhaling:

"Papa, waarom zeg je iedere avond dat je van me houdt?"

Omdat de dag is gekomen dat ik het niet meer iedere avond kan.

Pleegzoon

Heel vaak vragen mensen of het anders voelt.
Het gevoel wat ik heb voor onze jongen.
Mijn antwoord is dat het inderdaad anders voelt.
Het is geen eigen vlees en bloed.
Hij heeft niet de eigen nestgeur.
Zoals bij mijn dochters, de onvoorwaardelijke liefde.

Ik heb hem niet in de ogen gekeken nadat hij net ter wereld kwam.
Zijn eerste woorden, zijn eerste stappen, zijn eerste open blik naar de wereld.
Dit alles heeft hij elders meegemaakt.
Bij zijn eigen vader en moeder.
Ik zag hem voor het eerst, 3 jaar oud, met een andere blik naar de wereld.
Met enkele dozen, boodschappentas en een beer.

Pleegzorgouder zijn valt niet altijd mee.
Het zijn vooral de zaken en de dingen erom heen, die het moeilijk maken.
De liefde voor mijn vriendje, zoals ik hem vaak noem, is er zeker wel.
Die ouderliefde gaat ook nooit meer weg.

Zeker niet als je dit soort brieven krijgt.

Vroeg

Vroeg is straks,
als het licht wordt.
Door het telraam van sterren,
de zon verschijnt.

Kijk ik met samengeknepen ogen,
door zoveel felheid na de rust.
Om ze nog even te sluiten,
en in gedachten af te dwalen.

Baken

Hij tekende stoplichten.
Rood, oranje, groen.
Tekende stoplichten,
wees me om het na te doen.

Stoplicht rood,
zijn vinger zwaait heen en weer.
Stoplicht oranje,
wijfelend gebaar, nog een keer.
Stoplicht groen,
duim omhoog, zo moet ik het doen.

Als afscheid zocht ik overal.
Vuurtorens, 10 in getal.
In een boekje gaf ik hem dit mee,
als bakens voor het schip op zee.

Kwijt

In de comments van mijn vorige blog schreef Vrouw Polle
een mooi compliment dat de jeugdzorg een bijzonder iemand is kwijtgeraakt.

Dat zette me aan het denken.
Toeval of niet,
morgen is er een reünie op de instelling waar ik 11 jaar geleden ben gestopt.
Dan zal ik zien waar ik mooie, heftige, lieve, verdrietige en leerzame momenten heb gehad.
Ik heb er mijn Lief leren kennen,
deze instelling zullen we altijd bij ons dragen.

Het laatste jaar heeft veel van me gevergd.
Fysiek maar vooral geestelijk.
Dat lukte me goed.
Altijd op top van mijn kunnen en de focus om alle signalen op te vangen.
1 op 1 begeleiding, 8 uur op een dag, om vooral te kunnen begrijpen wat hij bedoelt.
Samen met het team de schouders eronder om hem het beste te bieden vanuit het diepste dal.
De avond voor hij wegging, is een avond die ik nooit vergeet.
Mijn collega E, ik en hij in een sportzaal potjes lummelen.
Vertrouwen.
Ontspannen, veel lachen en plezier maken.

Ik heb tot op de dag van vandaag geen spijt van mijn stap gehad.
Ik was klaar.
Geen uitdaging meer na de focus, die niet meer zo hard nodig was.

Inmiddels ben ik alweer 4 jaar terug in de zorg, in een andere functie.
ICT'er.
Bij een instelling voor mensen met een beperking, zoals het inmiddels mooi heet.
Ervaring opgedaan in het bedrijfsleven, de menselijke kant behouden.

De eerste week dat ik hier werk, komt er een cliënt ons kantoor binnen lopen.
Ik zie 2 collega's achter hun beeldschermen duiken.
Ik kijk op en zie een jongen staan.
"Plawieh, aije plawhie", hoor ik hem zeggen.
Hij kijkt naar een doos.
"Wil je oud papier?", vraag ik hem.
"JA", zegt hij luid en duidelijk.
Ik zie 2 hoofden verbaasd boven hun beeldscherm uitkomen.
Ik pak de doos met oud papier en geef het aan hem mee.
"Houwoe", hoor ik hem nog zeggen.
"Houdoe!", roep ik hem na.