"Ontroerd", sentiment in 2 delen.

Naar aanleiding van #Blogrevival, ga ik deze week iedere dag een blogje plaatsen.
De reden van #Blogrevival kunt U bij @Estherdo en @LogPoes lezen.
Alle deelnemers van #Blogrevival kunt bij @_kouw vinden.

"Ontroerd", Sentiment in 2 delen
Het eerste deel vindt u hier: "Melancholisch", deel I


Mijn vader, mijn 2 broers en ik hebben 3 seizoenskaarten.
Door mijn broer wordt een schema opgesteld wie naar welke wedstrijd gaat.
3 plaatsen naast elkaar, vlakbij het veld.
Als we binnenkomen zien we "onze jongens" beginnen aan de warming-up.
We halen koffie en vervolgens praten we over de vorige wedstrijd, de komende tegenstander en de opstelling.

Op een zaterdag kunnen mijn broers niet, waardoor er een plaatsje vrij is.
Mijn jongste dochter wil graag mee, ze wil het een keer meemaken.
Ze is inmiddels 7 jaar.
Het tijdstip is gunstig, geen risicowedstrijd met bussen politie.
Een gezellige Brabantse voetbalavond.
In een vol stadion, samen met Opa en mij.

Zaterdagmiddag vertrekken we naar Opa en Oma.
Oma heeft een plastic tasje klaargemaakt met chips, snoep en 2 pakjes drinken.
Na het eten vertrekken we naar het Stadion.

Bij binnenkomst vraagt een lieve vrouwelijke steward of ze in het tasje mag kijken.
"Dat mag", zegt mijn Meisje wat verlegen.
"Ooh, wat ben jij verwend. Chips, drinken, snoepjes.
Wie heeft dat toch allemaal aan je meegegeven?"
"Mijn Oma", zegt ze vol trots.
"Ik wou dat ik ook zo'n oma had. Veel plezier meis, en geniet ervan."

Ze kijkt met grote ogen het stadion rond.
Vraagt of ze al begonnen zijn.
Nog niet, de jongens lopen nog warm.
Mijn vader komt aangelopen met koffie en vraagt wat ze denkt wat de uitslag wordt.
"Weet ik niet, ik denk wel dat ze winnen. Ik hoop dat ze winnen.", is haar antwoord.

Mijn vader geeft mij een kop koffie.
Hij vraagt of dochter meegaat naar onze stoelen.
Dat wil ze.
Ik blijf nog even staan en ik kijk naar opa en kleindochter.
Hand in hand, samen beklimmen ze de tribunetrap.

Ik slik de brok weg.
Wat de uitslag ook wordt, dit is een van de mooiste wedstrijden van mijn leven.

"Melancholisch", sentiment in 2 delen.

Ik ben vanaf mijn 5e actief geweest op het voetbalveld.
Tijdens mijn korte carrière waren inzet en hardheid mijn belangrijkste kwaliteiten.
Ik had geen talent.

Opa en mijn vader waren besmet met het voetbalvirus.
Dit is overgeslagen naar mij en mijn broers.
Ik mocht met Opa mee naar de uitwedstrijden van het 1e elftal van onze amateurclub.
Zaterdagmiddag, dan gingen we op pad.
In zijn grote Mercedes 200D, die altijd de geur en as van zijn sigaar bewaarde.
Over de slingerende dijk langs de Maas.
Naar een volgende club in het volgende dorp.
Gesprekken over de vorige wedstrijd, de komende tegenstander en de opstelling.
Tijdens de rust van de wedstrijd naar de kantine.
Hij nam een koffie, en ik kreeg het wisselgeld.
Vrij te besteden aan vette hap uit de frietpan van kantinejuf Nel, Riet, Toos of Bep.

Samen deelden we ook de liefde voor een eredivisieclub.
Hij had oude spelerfoto's met handtekeningen.
Deze werden zorgvuldig in zijn portefeuille bewaard.
Samen keken we naar Studio Sport en bespraken we de resultaten van onze club.
In de laatste dagen van zijn leven, in het ziekenhuisbed, vroeg hij me nog naar de uitslagen van onze club.
Helaas hebben we nooit samen een bezoek aan het stadion gebracht.

Deel 2 kunt u hier lezen: KLIK

Voetbal als vleeshandel

Ook zo benieuwd wie vanaf morgen waar speelt?
Ik wel.
In nog minder dan 7 uur gaan er miljoenen om in de voetbalwereld.
Hoeveel betaald die, laat mijn huidige club me zonder problemen gaan?
Kan ik daar spelen, spelen die Champions League?

Ik lees het morgen wel op teletekst.

Emotie..

Ik ben een voetbalsupporter.
Voor mijn club, voetbal in het algemeen, maar vooral het spelletje.
Het is een klote wereld en begrijp dat veel mensen het niks vinden.
Zeker door al dat negatieve wat het tegenwoordig met zich meebrengt.
Maar ook de malloten in hun oranje pakjes met wortels als pruik bij het NL elftal doen me niks, zo ook de lui in de skybox.
De vele miljoenen die er in omgaan en de jochies van 20 die al dik miljonair zijn, verafschuw ik.

Maar ik wil schelden, vloeken, juichen, zingen, alles om het spelletje te beleven.
Voetbal is voor mij emotie.
Aan de hand van mijn opa, vandaag precies een jaar geleden overleden, bezocht ik menig wedstrijd.
Het zien van een mooie pass over 30 meter, de aanname van een bal die meteen klaarligt, het schouderklopje van een oudere speler voor een jongeling, de schitterende bewegingen die een aanvaller uit de kast haalt om de verdediger om de tuin te leiden, de tactiek van een trainer die een ploeg in verwarring brengt en bovenal het zingen van een vol stadion.

Zo ook afgelopen zondag, de wedstrijd Feyenoord - RKC.
In de rust van de wedstrijd stond Alfred Schreuder op de middenstip.
Oud speler van RKC, Feyenoord is zijn huidige werkgever.
Zijn dochter van 6 heeft een hersentumor, en is nu ernstig ziek.
Er waren knuffels voor het meisje ingezameld en enorm veel steunbetuigingen.
"You'll never walk alone" klonk.
Een uitvoering van een volledig stadion de Kuip.
Kippenvel!
Vanavond hoorde ik, nadat ik mijn prinsesjes in bed had gebracht, dat het meiske was overleden.
Dat had hij ook moeten doen,
hij kan ze alleen nog naar haar laatste rustplaats brengen.

Voetbal is emotie.

Gerry & the Pacemakers - YOU'LL NEVER WALK ALONE