Vriendje

Vandaag zette ik 3 dozen, 2 kratten en 2 grote boodschappentassen in de auto.
Daar bovenop je gitaar en je grote knuffelhond.
De andere spullen uit je andere thuis zijn al in je nieuwe huis.
Jij ging naast me zitten, op de bijrijderstoel.
Zodat ik je af en toe nog kon aanraken.

Wederom een moeilijke beslissing.
Vorige zomer besloot ik dat het niet meer ging.
Het was te zwaar.
Ik kon het niet meer.
Je ogen glinsterden niet meer,
je leek altijd boos en gespannen.

Een maand geleden kreeg je dit te horen.
Omdat er een nieuw gezin voor je is gevonden.
Die met alle liefde voor je gaan zorgen.

Hoe vreemd, de dagen die volgden waren ontspannen.
Er was rust.
Soms zag ik tussen de onzekerheid, de glinstering weer.

Vandaag brachten we je weg.
Met de wetenschap dat we contact blijven houden.
Dat je nog komt logeren.

Je zussen moesten huilen.
Evenals je nieuwe en oude pleegouders.
Onze jongen.
Mijn vriendje.

Kijk!

Kijk!

Zie je die mooie maan? 

Boven de wereld staan. 

Waar jij en ik ook gaan.

Stil staan

Lopen.
Stil staan.
Om me heen kijken.
Zie je gaan.

In de herhaling: Omdat

Vanwege actueel, een oud blogje in de herhaling:

"Papa, waarom zeg je iedere avond dat je van me houdt?"

Omdat de dag is gekomen dat ik het niet meer iedere avond kan.

Pleegzoon

Heel vaak vragen mensen of het anders voelt.
Het gevoel wat ik heb voor onze jongen.
Mijn antwoord is dat het inderdaad anders voelt.
Het is geen eigen vlees en bloed.
Hij heeft niet de eigen nestgeur.
Zoals bij mijn dochters, de onvoorwaardelijke liefde.

Ik heb hem niet in de ogen gekeken nadat hij net ter wereld kwam.
Zijn eerste woorden, zijn eerste stappen, zijn eerste open blik naar de wereld.
Dit alles heeft hij elders meegemaakt.
Bij zijn eigen vader en moeder.
Ik zag hem voor het eerst, 3 jaar oud, met een andere blik naar de wereld.
Met enkele dozen, boodschappentas en een beer.

Pleegzorgouder zijn valt niet altijd mee.
Het zijn vooral de zaken en de dingen erom heen, die het moeilijk maken.
De liefde voor mijn vriendje, zoals ik hem vaak noem, is er zeker wel.
Die ouderliefde gaat ook nooit meer weg.

Zeker niet als je dit soort brieven krijgt.

Vroeg

Vroeg is straks,
als het licht wordt.
Door het telraam van sterren,
de zon verschijnt.

Kijk ik met samengeknepen ogen,
door zoveel felheid na de rust.
Om ze nog even te sluiten,
en in gedachten af te dwalen.

Baken

Hij tekende stoplichten.
Rood, oranje, groen.
Tekende stoplichten,
wees me om het na te doen.

Stoplicht rood,
zijn vinger zwaait heen en weer.
Stoplicht oranje,
wijfelend gebaar, nog een keer.
Stoplicht groen,
duim omhoog, zo moet ik het doen.

Als afscheid zocht ik overal.
Vuurtorens, 10 in getal.
In een boekje gaf ik hem dit mee,
als bakens voor het schip op zee.

Oorlogstrauma

Mladic is gearresteerd.
De boef die Nederland voor lul heeft gezet.
Door duizenden mensen te vermoorden.
Want Nederlandse militairen mochten niets.
Alleen maar toekijken.
Nederland voelt zich daar schuldig over.

Ik ben groepsbegeleider.
In de groep van 10 kinderen is een plaats vrijgekomen.
Er komt een jongen van bijna 12 jaar op de groep.
Laat ik hem Pedro noemen.
Pedro is met zijn moeder en broer uit Bosnië gevlucht.
Lot van vader is onbekend.
Hij is een Bosnische Moslim.
Tijdens de begindagen bij ons op de groep, is hij heel rustig en stil.

Ik ben de enige man in het team.
Ik lijk wat contact met hem te krijgen.
Hij spreekt na een tijdje wat duidelijker, zodat ik hem kan verstaan.
Pedro heeft therapeutische spelbegeleiding en het is al snel duidelijk dat hij getraumatiseerd is.
De therapeute verteld in het overleg dat Pedro een vertrouwenspersoon nodig heeft.
Een man, want die kan activiteiten met hem doen die hij leuk vindt.

Ik word de vertrouwenspersoon van Pedro.
We gaan samen voetballen, fietsen naar het dorp, in het bos een hut bouwen.
Hij mag van mij altijd kiezen wat hij wil doen.
Meestal kiest hij om samen te gaan fietsen.
Dat vinden we beide prettig.
Je fietst naast elkaar, praten, zonder elkaar aan te hoeven kijken.

Naarmate de weken vorderen komt hij losser.
Hij verteld over zijn moeder, zijn broer, onze club PSV, over hoe zijn leven thuis is en hoe het in het Asielzoekerscentrum was.
Ik zie zijn ogen stralen als we praten over PSV.
Of het over zijn broer gaat, wat zijn grote voorbeeld is.
Over Bosnië stel ik open vragen die hij heel summier beantwoord.
Zijn ogen staan meteen dof en ik besluit het dan verder te laten.

Na enkele weken gaat het slecht op de groep.
Pedro terroriseert de groep en heeft geen enkel ontzag voor mijn collega's.
Als ik werk is er mijn inziens niets aan de hand.
Ik zie en merk niet dat de andere kinderen bang van hem zijn.
Er volgt een spoedoverleg samen met de speltherapeute, orthopedagoog en het volledige team.

Mijn collega's geven aan dat het moeilijk gaat.
Dat hij niet niet te handhaven is.
Dat hij niet op deze groep kan blijven.
De speltherapeute verteld wat ze in therapie van hem hoort.
Hij heeft als jong kind gezien hoe zijn vader werd afgevoerd.
Door mannen met machinegeweren.
Dat een van die mannen, zijn hond voor zijn neus doodschoot.
Oorlogstrauma.

Ik val stil en weet niet goed wat ik moet zeggen.

Er word besloten dat hij in een andere groep beter past.
Hij en ik hebben inmiddels een sterke vertrouwensband.
Dat verteld hij tijdens therapie.
En ik ervaar dat ook zo.
Daarbij, ik mag hem graag en ik gun hem zoveel.
De therapeute adviseert om de begeleiding op een juiste manier over te dragen.

Een goed traject wordt uitgezet.
Hij is naar een groep gegaan die beter bij hem past.
Na een half jaar hoor ik dat hij een andere voornaam heeft aangenomen.
Hij kijkt vrolijk als ik hem tegenkom en de groepsleiding loopt met hem weg.
Het is een goede beslissing geweest.

Wat zou hij vandaag denken als hij hoort dat Mladic opgepakt is?
Ik kan alleen maar gokken.
Ik hoop vooral dat het goed met hem gaat.

Wat ik gemist heb.

Ik vind muziek leuk.
Plaatjes draaien, muziek kopen, zelf gitaar spelen.
Zelfs ooit nog een poging gedaan om te zingen.

Natuurlijk hoort daar het bezoeken van concerten bij.
Van wazige jazz-metal-hardcore tot aan Guus Meeuwis in het Philips stadion.
Groezige gitaarrock tot een intiem concert van Gerard van Maasakkers.
Junkie XL in zijn metalband Nerve (ik zoek die cd nog, dus als iemand deze heeft?)
tot de mooie Cubaanse klanken van de Buena Vista Social Club.
Dat genre dus.

Om muziek voor het eerst live te horen ging ik in 1991 naar Parkpop.
Mijn eerste festival.
Een fantastisch Mano Negra is wat ik zie en hoor.
Wat een feest.
Geweldig.
Maar ook heel veel mensen.

Na de festivals de concertzalen in.
Het begint met een concert van Victims Family in de Willem II in Den Bosch.
Ik ken hun muziek nauwelijks,
maar een klasgenoot gaat er heen en vraagt of ik mee wil.
Ik denk dat er hooguit 100 mensen zijn,
en dat is een stuk minder dan een vol Parkpop.
Ik kijk eerst de spreekwoordelijke kat uit de boom.
Na een tijdje ga ik los. En hoe!
Pogo, headbangen, schreeuwen en iets wat op dansen lijkt.
(Ik ben blij dat er geen beelden van zijn.)
Ik beleef de muzikale beleving tot in iedere vezel van mijn lijf.
Sindsdien kan me weinig zo bekoren dan een live concert.

Maar ik heb me enkele missers begaan,
zonder dat het altijd mijn schuld was.
Soms domme pech.
Daarom een korte opsomming van concerten die ik heel graag had gezien.

Pinkpop 1992 en mijn broer wil graag mee.
Een goed programma en daar gaan we voor.
Datum: 8 juni 1992
Acts: Hallo Venray, Buffalo Tom, PJ Harvey, Rowwen Hèze, The Family Stand, Soundgarden, David Byrne, Pearl Jam, Lou Reed, The Cult
Entree : ƒ 55,- (voorverkoop ƒ 45,-)
Weer : onweersbuien
Toeschouwers : 55.300 (uitverkocht)

U leest het goed, onweersbuien.
Daar staan we te kijken naar Soundgarden,
in onze korte broek, t-shirts en All Stars.
Doorweekt en koud. Heel erg koud.
Samen besluiten we om naar huis te gaan.
Thuis aangekomen zien we dit op tv:



Gemist, een geweldig optreden van Pearl Jam.

1994, de grunge is definitief opgekomen en ik vind het geweldig.
De goden van de Grunge, Nirvana, komen naar Nederland.
In Ahoy deze keer.
Opnieuw wil broer mee, en we hebben kaarten voor 24 maart 1994.
Maar dan op 3 maart 1994, krijgen we bericht dat Kurt Cobain in Rome een zelfmoordpoging heeft gedaan.
Ik hoor het nieuws en zeg tegen mijn broer dat we Nirvana niet meer te zien krijgen.
Kurt Cobain gaat terug naar Amerika en het concert van 24 maart wordt uitgesteld.

Om nooit meer door te gaan.

25 juni 2001
Ik lees een OOR, en kom op de zwarte pagina met de Mojo concerten.
Ik kijk, zoals altijd, of er concerten tussen staan die ik graag wil bezoeken.
Ineens valt mijn oog op een aankondiging van The Black Crowes in Paradiso.
Datum concert: 24 juni 2001
"Eeeeh", denk ik, "daar hebben vriend A en ik toch kaarten voor?"
Ik pak de telefoon en bel naar A.
"Heb jij de kaarten voor The Black Crowes?", vraag ik.
"Ja, die heb ik hier. Maar dat concert is in juli. En ik heb er zin in."
"Ik ook", antwoord ik.
"Wil je de kaarten pakken en goed naar de datum kijken?", vraag ik.
Ik hoor geritsel en een zucht.
En nog een diepe zucht.
"Er staat geen juli, maar juni", hoor ik hem zeggen.
Het concert was dus gisteren. KUT

Concert gemist.

Een Collage: #SLAYER


Klik voor groot:


Wees gerust, ik heb er geen trauma van opgelopen.
Ik heb hele gave optredens gezien en gehoord.
Inmiddels heb ik Pearl Jam, The Black Crowes en zelfs Slayer live gezien.
Alleen Kurt, dat zal nooit meer lukken.

Bekentenis

Ik heb lang getwijfeld of ik dit wel op zou schrijven.
Omdat het een stempel geeft en mij in een hokje zet.
Ik hou niet van stempels en hokjes.

Het heeft veel moeite gekost om er aan toe te geven.
Ondanks de vele gesprekken met mijn P., die het al enkele jaren zegt.
Na weer een examen waarvoor ik zakte, begon ik ook erg te twijfelen.

Na een twitterbericht van @EstherDo met daarin een link naar deze test,
werd ik nieuwsgierig hoeveel vragen ik met Ja zou beantwoorden.
Yep. Ik had het merendeel van de vragen met Ja beantwoord.

Vervolgens las ik met Luna mee over haar vermoeden en dat herkende ik volledig.
Yep. Dat ook al.

Huisarts, verwijsbrief, aanmelden, 3 maanden wachten, intakegesprek, 4 sessies met een psychologe.
Yep. Het staat zwart op wit.
ADD. ADHD zonder het hyperactieve.

Inmiddels slik ik 3 keer per dag Ritalin.
Het stomme is dat ik er zelf niet altijd iets van merk,
maar mijn omgeving des te meer.
Ik ben meer op de wereld.

Maar ik ben wie ik ben en zal altijd zijn wie ik ben.
Ik heb het 36 jaar zonder medicijnen gered en mijn eigen weg gegaan.
Mijn prikkels gezocht en gevonden.
Ik zal altijd blijven twijfelen.
Aan alles.
En onzeker blijven.
Dat geeft niet, zo ben ik.

Mocht ik ooit onverschillig, dromerig, eikelig of heel boos zijn geweest.
De vele dingen die ik vergeten ben.
Het meisje na een mooie nacht alleen met de bus naar huis heb laten gaan,
omdat ik niet wist wat ik moest doen.
Dat ik altijd te laat kom.
Een gigantische schop onder mijn kont nodig heb.

Het is geen excuus, maar wel een verklaring.
Een verklaring waarin ik mezelf gedeeltelijk herken.
Yep. Op mijn manier.

Update 29 mei 2011:
Ik kijk mijn logs na van de afgelopen jaren, en wist ik het eigenlijk al.
Zie deze oude blogpost: KLIK

"Ontroerd", sentiment in 2 delen.

Naar aanleiding van #Blogrevival, ga ik deze week iedere dag een blogje plaatsen.
De reden van #Blogrevival kunt U bij @Estherdo en @LogPoes lezen.
Alle deelnemers van #Blogrevival kunt bij @_kouw vinden.

"Ontroerd", Sentiment in 2 delen
Het eerste deel vindt u hier: "Melancholisch", deel I


Mijn vader, mijn 2 broers en ik hebben 3 seizoenskaarten.
Door mijn broer wordt een schema opgesteld wie naar welke wedstrijd gaat.
3 plaatsen naast elkaar, vlakbij het veld.
Als we binnenkomen zien we "onze jongens" beginnen aan de warming-up.
We halen koffie en vervolgens praten we over de vorige wedstrijd, de komende tegenstander en de opstelling.

Op een zaterdag kunnen mijn broers niet, waardoor er een plaatsje vrij is.
Mijn jongste dochter wil graag mee, ze wil het een keer meemaken.
Ze is inmiddels 7 jaar.
Het tijdstip is gunstig, geen risicowedstrijd met bussen politie.
Een gezellige Brabantse voetbalavond.
In een vol stadion, samen met Opa en mij.

Zaterdagmiddag vertrekken we naar Opa en Oma.
Oma heeft een plastic tasje klaargemaakt met chips, snoep en 2 pakjes drinken.
Na het eten vertrekken we naar het Stadion.

Bij binnenkomst vraagt een lieve vrouwelijke steward of ze in het tasje mag kijken.
"Dat mag", zegt mijn Meisje wat verlegen.
"Ooh, wat ben jij verwend. Chips, drinken, snoepjes.
Wie heeft dat toch allemaal aan je meegegeven?"
"Mijn Oma", zegt ze vol trots.
"Ik wou dat ik ook zo'n oma had. Veel plezier meis, en geniet ervan."

Ze kijkt met grote ogen het stadion rond.
Vraagt of ze al begonnen zijn.
Nog niet, de jongens lopen nog warm.
Mijn vader komt aangelopen met koffie en vraagt wat ze denkt wat de uitslag wordt.
"Weet ik niet, ik denk wel dat ze winnen. Ik hoop dat ze winnen.", is haar antwoord.

Mijn vader geeft mij een kop koffie.
Hij vraagt of dochter meegaat naar onze stoelen.
Dat wil ze.
Ik blijf nog even staan en ik kijk naar opa en kleindochter.
Hand in hand, samen beklimmen ze de tribunetrap.

Ik slik de brok weg.
Wat de uitslag ook wordt, dit is een van de mooiste wedstrijden van mijn leven.

Droom

Ik heb gedroomd je mee te nemen.
Op mijn arm de wolken in.
Door de regen de zon zien stralen.

Luister naar je adem,
en adem met je mee.
Kijk naar je lach,
ik geef je mijn glimlach mee.

Samen in de wolken.
Genieten van elke druppel,
zonneschijn of regen.

Cadeautjes

"Het zijn de cadeautjes van het leven."
Hoorde hij in het voorbijgaan.
"Met een rode strik eromheen?", dacht hij heel even.
Verder kon hij haar niet verstaan.

Wind

Ik denk iets te zien
Weet dat ik het herken
Het komt dan bovendrijven
Eerder dan ik er ben

Door mijn hoofd het ruizen
Alleen de wind
Geduldig wachten
Tot ik niets vind

Bonuspapa

Vrijdag 29 oktober 2010.

Geweldig als iemand mijn enthousiasme deelt.
Zeker als het mijn buurjongen van 12 is.
Hij kijkt gretig, zijn handen willen mijn gitaar voelen.
Zelf de snaren laten trillen in een strak staccato.
Het geluid van riffs vol van overstuurde distortion op een volume van 10 uit de rammelende versterker.
Ik leer hem de belangrijkste powerriffs en hoe hij de snaren moet dempen.
Zijn enthousiasme is los en niet meer te remmen.
De leerling gaat, in de tijd die volgt, de meester mijlenver voorbij.

Vandaag voel ik me verward.
Ik zie en hoor hem spelen.
Inmiddels een volwassen man.
Hij probeert zich te concentreren.
Zijn nummer op gitaar voor een volle zaal.
Hij mist soms wat noten.
Het is mooi, gevoelig vooral.
Het is voor het eerst dat ik een traan voel opkomen.
Een kleur van geluid uit een zwart glanzende akoestische Fender.
Zijn zwarte jasje, dasje, zijn zwarte sluike haar.
Hij heeft zijn hoedje eerder afgezet.

Ik wil hem hier niet horen.

Ik wil hem horen in een donker zaaltje.
Vanaf een podium.
Zoals ik hem eerder zag, met een biertje in mijn hand.
Met naast mij zijn trotse ouders.
Zijn lieve moeder en geweldige bonuspapa.
Met zijn broer, die een geweldige stem blijkt te hebben, in hun band.
Hard scheurend en solerend op zijn gitaar.

Ik, en zeker hij, wil hier niet zijn.

Mijn gedachten zijn de hele week bij zijn moeder, bij hem en zijn broer.
Ik vraag me af hoeveel leed mensen moeten dragen.
Dat het zijn bewuste keuze is geweest.
Dat hij niet meer verder wilde.
In de afscheidsbrief zelfs een grapje.
De afscheidsbrief van zijn bonuspapa.
(Arno, Rust in Vrede)

Na de dienst, kom ik hem tegen bij de garderobe.
Allebei op zoek naar de rookwaar in onze jassen.
Ik geef hem een knuffel en vertel dat ik het ontzettend mooi vind wat hij speelde.
Hij is niet tevreden en zegt dat het zoveel mooier kon zijn.
Ik blijf zeggen dat ik het heel mooi vind.

Bij het afscheid nemen wederom een knuffel.
En sterkte, en alle goeds en alles wat ik hem, zijn broer en moeder wensen kan.
Het mooiste wat hij tegen mij zeggen kan, spreekt hij uit.
"Zullen we weer eens afspreken om samen gitaar te spelen?"

Civet

WOW,
Ik geloof dat ik verliefd ben.
Op alle 4.
CIVET



Binnenkort alhier te bewonderen:

013, woensdag 28 oktober
(Ja, daarna speelt ook nog het bandje met de ex-zanger van Dropkick Murphys, Street Dogs)









Tot die tijd vermaak ik me wel met dit filmpje:

"Melancholisch", sentiment in 2 delen.

Ik ben vanaf mijn 5e actief geweest op het voetbalveld.
Tijdens mijn korte carrière waren inzet en hardheid mijn belangrijkste kwaliteiten.
Ik had geen talent.

Opa en mijn vader waren besmet met het voetbalvirus.
Dit is overgeslagen naar mij en mijn broers.
Ik mocht met Opa mee naar de uitwedstrijden van het 1e elftal van onze amateurclub.
Zaterdagmiddag, dan gingen we op pad.
In zijn grote Mercedes 200D, die altijd de geur en as van zijn sigaar bewaarde.
Over de slingerende dijk langs de Maas.
Naar een volgende club in het volgende dorp.
Gesprekken over de vorige wedstrijd, de komende tegenstander en de opstelling.
Tijdens de rust van de wedstrijd naar de kantine.
Hij nam een koffie, en ik kreeg het wisselgeld.
Vrij te besteden aan vette hap uit de frietpan van kantinejuf Nel, Riet, Toos of Bep.

Samen deelden we ook de liefde voor een eredivisieclub.
Hij had oude spelerfoto's met handtekeningen.
Deze werden zorgvuldig in zijn portefeuille bewaard.
Samen keken we naar Studio Sport en bespraken we de resultaten van onze club.
In de laatste dagen van zijn leven, in het ziekenhuisbed, vroeg hij me nog naar de uitslagen van onze club.
Helaas hebben we nooit samen een bezoek aan het stadion gebracht.

Deel 2 kunt u hier lezen: KLIK

Classic Beauty in een gave video.

Jenny Lewis "See Fernando" from Team G on Vimeo.

Comment from the vid:
Synchronised dancing in a gold lame minidress and cowboy boots with a beer bottle in hand? That is perhaps the finest minute of rock chick cool I have ever witnessed.

Zaterdagmorgen, mei 2009

Een zaterdagmorgen begin mei.
Het ziet er naar uit dat het goed weer wordt en dat komt heel goed uit.
Mijn motor moet gerepareerd worden.
Een doorgeroestte dus lekkende tank.
Ik heb eerder in Leiden een gebruikte goede tank gekocht en die ga ik er vandaag opzetten.

Ik wil dit samen doen met de man waar ik mijn motor heb gekocht.
Hij heeft mijn motor altijd in onderhoud,
dat is stukken goedkoper dan de motorzaak in de buurt.
Een nadeel, het is in Vlijmen.
Bijna 80 kilometer hiervandaan.
Het gat wordt met kit, karton, lijm, en tape dichtgemaakt en zo hoop ik de nodige kilometers te halen.

Na het vullen van de tank start ik tamelijk zorgeloos de machine.
De motor start meteen.
Het voelt goed en ik rijd licht opgewonden weg.

Het is heerlijk weer.
Het is heel prettig om op dat ding te zitten.
Ik kom meerdere motorrijders tegen.
Ik begroet iedere collega motorrijder, soms misschien te enthousiast.

Ik stop een keer bij Hilvarenbeek, en controleer of ik benzine verlies.
Dat is gelukkig niet het geval, want de tank is bijna net zo vol als deze thuis was.
De geur van benzine die ik eerder rook, verdampte van het motorblok.
Ik rijd verder en trek het gas wat verder open.

Enige tijd later kom ik op de rondweg van Tilburg.
Een tweebaansweg, gescheiden door een dubbele doorgetrokken streep.
Inhalen kost 125 euro weet ik uit ervaring, dus ik blijf braaf op de rechterbaan.
Voor me rijdt een touringcar.
Een plaats uit Limburg lees ik achterop de bus.
Ik zie kinderen op de achterbank zitten.
Vast een rit naar de Efteling, die is vlakbij.

Een blond meisje valt me op.
Ze zit op haar knieen en kijkt door het achterraam naar buiten.
Ze trekt mijn aandacht door de blik die ze heeft.
Ze kijkt over me heen, daar waar alleen grasvelden zijn.
Haar blik lijkt verder weg.
Waar zou ze aan denken, vraag ik me af.

Zou ze denken aan eerdere bezoeken?
Zou ze dromen van het sprookjesbos?
Fantaseren hoe Holle Bolle Gijs klinkt.
Of juist de kick van de python of het schip.
Misschien is ze de laatste keer met iemand geweest die haar dierbaar was.
En die dierbaren zijn er nu niet bij.
Of denkt ze aan thuis?
Aan het hondje wat nog thuis is.
Haar moeder die ziek is.

Het meisje wordt aangesproken door degene naast haar.
Ze spreken met elkaar.
Haar blik is weg en ze kijkt niet meer naar buiten.

We naderen het verkeerslicht.
Ik passeer de touringcar.
Ik wens het meisje een fijne dag.
Een dierbare herinnering.

Ik rijd de snelweg op en geef gas.
Ik zwaai naar de Efteling als ik er voorbij rijd.
Er zijn fijne herinneringen die boven komen.

Dirk II

"Godverdegodver, eikel wat doe je nou man?!", de keeper stormt vloekend en tierend op Dirk af en duwt hem met twee handen bruut naar achteren.
Dirk kan nog net zijn evenwicht behouden en kijkt verdwaasd om hem heen.
Hij haalt zijn schouders op, en mompelt zacht "kut".
De rest van het team kijkt naar hem, terwijl ze naar de middencirkel lopen.
Iedereen kan zich wel indenken hoe klote hij zich voelt, er zegt dan ook niemand iets.

Tijdens de rust is het stil in de kleedkamer.
Dirk pakt zijn plastic bekertje thee, en nipt kleine slokjes.
Zijn hoofd is naar beneden gericht, hij ziet alleen de smerige tegelvloer.

De deur naar buiten gaat open en de trainer stapt binnen.
Dirk dwaalt langzaam met zijn blik naar boven en kijkt recht in het gezicht van de trainer.
De ogen van de trainer kijken Dirk aan.
"Je mag gaan douchen, je speelt als een krant en dat zou beter moeten."
In de kleedkamer is het doodstil.
Geen geschraap van schoennoppen over de vloer, geen gekraak van plastic bekertjes.
Dirk is nog nooit gewisseld.

Dirk kleedt zich uit.
Zijn shirt doet hij netjes binnenstebuiten alvorens hij het in de teamtas gooit.
De modder klopt hij van zijn schoenen en stopt ze in zijn schoenentas.
Hij zet de kraan van de douche aan, en alle zes de douchekoppen gaan aan.
Hij gaat onder de eerste staan en voelt het nog wat koude water over zijn hoofd gaan.
Hij balt zijn vuist en slaat tegen de muur. "Kutzooi"

Als hij klaar is in de kleedkamer, is de 2e helft al een tijdje bezig.
Hij twijfelt.
Naar huis of toch nog even kijken hoe het afloopt.
Hij besluit de afloop van de wedstrijd te bekijken.
Hij zoekt een plaats langs het veld, en hij gaat langs de afrastering van het speelveld tegenover de dug-out staan.
Het is inmiddels 1-1 en de jongens strijden voor een overwinning, maar het wil niet lukken.
Er ontbreekt iets.

De scheidsrechter fluit voor de laatste keer, en het is afgelopen.
Dirk voelt zich schuldig over het gelijkspel, en hij loopt naar de keeper.
Deze baalt zichtbaar en loopt vloekend het veld af.
Dan ziet hij Dirk, en gaat naar hem toe.
"Hé pik, balen hè! Kampioenschap kunnen we verdomme wel vergeten!", zegt hij tegen Dirk.
"Tja." Is het enige wat Dirk uit kan brengen.

"Maarre Dirk, balen.
Iedereen heeft wel eens een klotedag of een shitperiode.
Dat is nu eenmaal zo.
Zullen we het er zo nog eens over hebben onder het genot van een biertje?
Het is tenslotte maar een potje voetbal."
Dat lijkt Dirk wel een goed idee, en zijn gezicht wordt al minder somber.