Kreidler

Soms zijn er van die momenten die je wil vastleggen.
Omdat ze bijzonder zijn.
Heel mooi.
Grappig. Of juist heel triest.
In een stilstaand beeld de tijd van dat moment meenemen.

Ik stop met de auto bij het bos.
Hond zit nog achterin en ik loop rond de auto om haar eruit te laten.
Terwijl ik de klep open, hoor ik ineens een specifiek geluid.
Een brommer, een degelijke brommer.

Ik kijk op en zie een oude, originele Kreidler in perfecte staat.
Een groene, en dat vind ik bijzonder want die heb ik niet vaak gezien.
En ik zie een man en een hond op de brommer.
En pak snel onze hond vast, want die houd niet zo van andere hondjes.

Maar dan dringt het tot me door.
Dit was een moment van vastlegging.
De man, een grijze, gebruinde man, type bouwvakker van eind 50/begin 60, reed de brommer.
Trots op zijn brommer, en de hond op de brommer.

De hond ligt voor op de brommer.
Met een t-shirt op de tank, tegen de krassen denk ik.
De kop van de hond komt bijna op het stuur en kijkt me aan.
"Wie kan me wat."
Languit vanaf het zadel over de tank.
En gereden worden.

(ik vraag me nu alleen af, hoe krijg je hond op en af de brommer?
Zal het 'm eens vragen als ik ze weer tegenkom)

Avondrood in de Brabantse Kempen.

Hoe treffend een tekst nog steeds kan zijn.

Geachte heer Wilders, mevrouw Verdonk,

zou U dit liedje eens willen luisteren?
Want we zijn niet allemaal hetzelfde.

Gerard van Maasakkers - Bloemen zijn rood.

Een jungske ging vur't urst naar school
hij kreeg een vel papier en krijt
en hij kleurde en kleurde het heul vel vol
want kleuren dat vondt ie fijn
maar de jufrouw zee wat doe je daar jongeman
Ik teken bloemkes juffrouw
Ze zee we doen hier niet aan kunst jongeman
Bloemen zijn rood en de lucht is blauw

je zult er rekening mee moeten houden je bent hier niet alleen
als alle kinderen 'ns deden zoals jij waar moest dat dan toch heen
ik zeg je
bloemen zijn rood jongeman
blaadjes zijn groen
het heeft geen enkele zin om het anders te zien
dus waarom zou je het dan nog anders doen

maar het jungske zei
ja maar juffrouw er zijn zoveel kleuren bloemen
zoveel kleuren blaadjes
zoveel kleuren overal
zoveel kleuren zijn niet op te noemen
maar ik zie ze allemoal

Maar de juffrouw zei je bent ontdeugend jongeman
je zit te kliederen en je nederlands is slecht
ik weet zeker dat je het alle twee veel beter kan
ik wil dat je herhaald wat ik zeg
bloemen zijn rood jongeman
blaadjes zijn groen
het heeft geen enkele zin om het anders te zien
dus waarom zou je het dan nog anders doen

maar het jungske zei
ja maar juffrouw er zijn zoveel kleuren bloemen
zoveel kleuren blaadjes
zoveel kleuren overal
zoveel kleuren zijn niet op te noemen
maar ik zie ze allemaal

Maar de juffrouw zei dit duurt me nou te lang
je moet maar weten hoe het hoort
en ze zette het jungske op de gang voor je bestwil enzovoort
maar hij werd bang zo na een tijd
klopte zachtjes aan de deur
en hij zei juffrouw ik heb wel spijt
en hij kreeg een kleur toen ie zei
bloemen zijn rood
blaadjes zijn groen
het heeft geen enkele zin om het anders te zien
dus waarom zou ik het anders doen

Maar d'n tijd ging dur, goa altijd dur
en hij ging naar de twidde klas
en die juffrouw was heul anders dan die daarvoor
ze was nieuw ze was er pas
en ze lachte vriendelijk toen ze zei
tekenen doe je voor je lol
je krijgt genoeg papier en krijt van mij
teken maar je hele vel vol
maar het jungske tekende bloemen
gruun en rood en in de rij
en toen de juffrouw vroeg waarum
kreeg ie wir een kleur en ie zei
bloemen zijn rood
blaadjes zijn groen
het heeft geen enkele zin om het anders te zien
dus waarom zou ik het anders doen

mep

Je raakt en nog dieper voel ik het gaan.
Ik zie een ander geveld,
weet dat het verder gaat.
Ik kijk toe en voel vernedering,
en blijf stokstijf staan.

De dreiging is actief en zichtbaar.
Een ontsprongen rivier van woede,
die overloopt in een woordenstroom.
De overstroming is onberekenbaar.

Geef er een keer aan toe.
Dan weet ik wanneer het gebeurd.
In plaats van een vulkaan op springen,
weet ik dan wanneer te schuilen.
Voor de stormvloed.

Menneke

We zijn 3 maanden verder.
Dat hij bij ons in huis is gekomen.
En hij hoort er helemaal bij.
En da's mooi.
Da's geweldig.
Beter dan we ons hadden kunnen bedenken.

Het kost soms veel energie.
Bij mij, onze meiden en mijn lief.
Maar voor hem uiteraard ook.
Want wij zijn J en P.
En niet mama en papa.
En dat besef lijkt nu te komen.

We hebben naar ons idee veel bereikt in deze korte tijd.
Hij is inmiddels zindelijk, mept niet meer zomaar, is socialer.
Het is als een broer met zijn zussen.
Heel de ochtend elkaar het huis uitvechten.
In de middag met elkaar een schitterend knutselwerk in elkaar zetten.

Mijn energie gaat het meest zitten in de rompslomp eromheen.
We krijgen niet alleen te maken met het Menneke.
Ook met zijn geschiedenis, heden en toekomst.
De organisaties doen hun best. Daar gaan we vanuit.
En we hopen het beste ervan.
Voor het menneke.

Na 17 jaar twijfelen.

Ik heb het er al eens eerder over gehad, maar ik heb het afgelopen november toch laten doen.
Eindelijk een tattoo.
Niet degene die ik een jaar geleden voor ogen had, maar een eigen idee.

De naald met wat kleurstof, in mijn lijf, om een tekening voor het leven te krijgen.
Nu is het moment daar.
Om 19:00uur bij de artiest Viggo en samen een mooi plaatje uitzoeken.
Ik, wat ik mooi vind en hij, met zijn oordeel hoe het op de huid eruit komt te zien.
In ieder geval moesten de namen van onze meiden erin verwerkt worden.

Om half 9 zijn we klaar met de voorbereidingen en voel ik de naald mijn huid raken.
Het voelt even raar, maar het went.
(het inkleuren vind ik zelfs prettig!)

Na wat onderbrekingen ivm pauze van de artiest en zijn object.
Tevens dient het gereedschap regelmatig gesteriliseerd te worden,
(Want we doen het wel hygienisch!)
En dan ben ik om 1:45 uur gereed.
Inmiddels is mijn huid toch wel geïrriteerd.
Het laatste anderhalf uur is soms op mijn tanden bijten, want zoals altijd de laatste loodjes....

En dit is het resultaat.

Toch weer een lijstje.

In navolging van Polle een lijstje met beste de 45 toeren plaatjes ever.
Aangezien ik vanaf mijn 10e tot mijn 17e zowat iedere week naar de platenboer ging om mijn wekelijkse zakgeld om te zetten in vinyl, heb ik een behoorlijke verzameling opgebouwd.
Want mijn theorie was, op een lp staan altijd wel nummers die ik niet leuk vind.
En als je de single koopt, dan heb je altijd wat moois in huis.

Tevens had ik samen met een vriend een radiozender, en bij hem thuis in de kas zaten we dan radiopiraat te spelen.
Radio2000, ofzoiets.
Helaas kwam de zender niet verder dan het halve dorp en kende niemand ons.
(Behalve de direkte buren, want daar drukte we alle radiozenders weg.)

Inmiddels zijn de ruim 700 singles ruim uitgedund.
Veel weggegeven, zoals alle top40 bulk van de Jaren '80.
Tevens alle hitsingles van Prince.
Een klasgenoot, een grote Prince fan, erg blij gemaakt.
In ruil kreeg ik zijn U2 en Simple Mind singles.
En nu heb ik nog steeds alle singles van de LP's "Once Upon A Time" van The Simple Minds en U2's War, Joshua Tree en Rattle and Hum.

Mijn lijstje van 50 singles in willekeurige volgorde:
(mijn singles die ik dus ook nooit weg zal doen)
U2 - Sunday bloody Sunday
U2 - In God's Country (met op de B side "Bullet the Blue Sky"!)
Kiss - I was made for loving you
John Cougar Mellencamp - R.o.c.k in the U.S.A.
Urban Dance Squad - No Kid
Midnight Oil - Blue Sky Mine
Dire Straits - Love over Gold
Trockener Kecks - Met hart en ziel
Public Enemy - Do the right thing
O.M.D. - Maid of Orleans
Big Country - Look Away
Robbie Robertson - Somewhere down the crazy river
Queen - A kind of magic
Bruce Springsteen - War
Mr. Mister - Kyrie
The Cure - In Between Days
Tears for Fears - Shout
Something Happens - Parachute
The Housemartins - Happy Hour
INXS - Need you tonight
LL Cool J - I need love
Curiosity killed the cat - Name and No.
Break Machine - Street Dance
Texas - Prayer for you
The Kinks - Lola
The Stone Roses - Fools Gold
De La Soul - Me, Myself and I
Depeche Mode - Just can't get enough
World Party - Way down now
Drum Theatre - Eldorado
Whistle - Just Buggin'
Simple Minds - Alive and Kicking
The Outfield - Your Love
Lloyd Cole and the Commotions - Rattlesnakes
The Cure - Just Like Heaven
Beastie Boys - Fight for your Right
Iron Maiden - Wasted Years
John Hiat - Have a little faith in me
Cameo - Word up
Iggy Pop - Real Wild Child
Roachford - Cuddly Toy
Ready for the World - Oh Sheila
ZZ Top - Sharp Dressed Man
AC/DC - Thunderstruck
Stephen "Tintin" Duffy - Kiss me
A tribe called Quest - Can I kick it?
Bowie & Jagger - Dancing in the Street
Farley Jackmaster Funk - Love cant turn around
Quireboys - Hey You
King - Love & Pride
En als topper een witte single van Pearl Jam met Alive.

Wat was het goed...

En hier ben ik het dus volledig mee eens:
Bron: Nu
The Cure in Ahoy Rotterdam

ROTTERDAM - Acht jaar lang waren ze niet op een Nederlands podium te vinden, maar met een optreden van drie uur maakten de mannen van The Cure dat gemis dinsdag ruimschoots goed.

De Britse band wist de aandacht van het publiek in een tot de nok toe gevuld Ahoy in Rotterdam van begin tot eind vast te houden.

Het concert was al lange tijd uitverkocht en de verwachtingen waren hooggespannen. Zanger Robert Smith, nog altijd in het zwart gekleed en met roodgestifte lippen, gaf de aanwezigen wat ze wilden: liedjes uit de afgelopen drie decennia dat de groep bestaat.

Intussen 48 jaar oud, maar met een stem die de tand des tijds wonderwel heeft doorstaan, zong hij nummers als Boys Don’t Cry, Why Can’t I Be You, In Between Days, Just Like Heaven, Lullaby, Pictures Of You, Killing An Arab en Friday I’m In Love.

Ook speelden de Britten werk van een nog te verschijnen dubbelalbum. Aan het einde van de derde toegift kreeg het inmiddels uitzinnige publiek als afsluiter A Forest.

En ik was om 2:15 thuis en na een korte nacht geniet ik nog steeds na.
Robert en c.s. ondanks mijn twijfels hebben jullie me overtuigd.
Jullie muziek is inderdaad tijdloos.

Gehoord:

"Deed het geen pijn, toen je uit de hemel viel?

Nee, ik heb tenslotte vleugels."

Make your own

Je eigen Southpark Avatar...
Leuk om je eigen vriendenkring in Southpark figuren te veranderen.
Wellicht ken je deze site al, maar ik vind 'm geweldig.

Link
En dit ben ik als Southpark pop,
met kort haar:












En met wat langer haar:

Een echte familie.

Een echte familie.
Met een huis.
Een voordeur, 4 muren, verschillende vertrekken en een tuin met een schutting.
Foto's en kinderkunstwerken aan de muur.
Muziek in overvloed in de vorm van dragers en instrumenten.
Een halve huiskamer, zowat gevuld met knutselspullen, klei, speelgoed en knuffels.
Een grote Ikea kast met boekjes,literatuur en een Winkler Prins 8ste druk.
Een kiekkast en een pc.

En dan stop ik maar met de opsomming om toch uw aandacht vast te houden.

2 grote dozen, 1 kleinere doos en een supermarkttas.
Zijn Knuffel in de arm en die mag mee naar bed.
Dat is alles wat hij bij heeft.
Zijn hebben en houwen.
Ons Menneke is binnen gekomen.

'T is een Schôn Jong.
Blonde krullen met blauwe ogen.
Binnen het uur voelt hij zich thuis.
En doet alles samen met onze jongste prinses.
We gaan het beleven.
Met het Menneke.
'T is een Schôn Jong met een grotere rugzak dan zijn spullen.

"Surrogaat familie", Parte Cinco

Maandag 17 december:
En inderdaad voor kerst gaat ons Menneke komen.
Vrijdag 21 december is het zover.
Afgelopen week met hem "kennis" gemaakt en we hebben er zin in.
Het is een blonde krullenbol, een mooi menneke.

Onze prinsesjes vinden het toch wel gek.
1 prinses vroeg of wij dan nog wel van haar houden.
Maar natuurlijk, is dat zo.
Haar dit gezegd en een flinke knuffel gegeven.
Vond het toen wel weer oke.

We kijken er naar uit!

"Surrogaat familie" , Parte Quattro

Maandag 10 December:
De pleegzorgwerker belt.
Deze legt de situatie van het jongetje uit en dat ze inderdaad op zoek zijn naar een langdurig pleeggezin.

Maar het is wel van belang dat het Menneke z.s.m. een nieuwe plaats krijgt want het huidige gezin heeft een nieuw pleegkind erbij gekregen.
Dus een dezer dagen hebben we de eerste gesprekken met de direct betrokkenen en de kennismaking met het Menneke.
Onze prinsesjes zijn erg enthousiast en leven met ons mee. Zij zijn erg benieuwd hoe het Menneke eruit ziet en wat hij in ons gezin gaat betekenen.

Maar dat zijn wij uiteraard ook!

Krijgen we alsnog een Kerstkindje.
We noemen hem Jesus ut Menneke.

"Surrogaat familie" , the Sequel part three

Augustus 2007:
Yes, het bevrijdende telefoontje van de Acceptatiecommissie.
We zijn daadwerkelijk geaccepteerd alszijnde pleeggezin.
Omdat wij langdurige pleegzorg willen bieden, kan het een tijdje duren alvorens we iets zullen horen.
(Ben je een gezin wat crisisopvang kan doen, zeker voor heel jonge kinderen of pubers, dan kun je een week later een kind op de stoep hebben.
De nood is wel degelijk hoog!)

Begin December 2007:
Helaas al een tijd niets gehoord van Pleegzorg.
We spreken vrienden, die crisisopvang doen en zij informeren hoe het ermee staat.
"Helaas niets gehoord", is ons antwoord.
(mijn opmerking is dan ook:
"het zou me niet verbazen als ons dossier achter de dossierkast is gevallen."
Want niet alles is even vlekkeloos verlopen. Om het voorzichtig uit te drukken.)

Vrijdag 8 december 2007:
Een telefoontje van Pleegzorg.
Een medewerkster die tijdelijk de taken van de persoon overneemt die de matching doet.
(Matching is dus het bij elkaar zoeken van het goede gezin voor wat dit specifieke kind nodig heeft.)
Ze zijn op zoek naar een pleeggezin voor een jongetje van 3,5 jaar.
Jongetje zit nu in een tijdelijk pleeggezin en ze zijn op zoek naar een langdurige plaats.
Of wij interesse hebben?
"Maar, ja natuurlijk! Daar hebben we het tenslotte allemaal voor gedaan."
Maandag 10 december zullen we teruggebeld worden door de pleegzorgwerker die nu met het tijdelijk gezin en het kindje werkt. Dan krijgen we meer informatie.

"Surrogaat familie" part deux

Mei 2007:
Het eindgesprek is eind Mei
Dit is met de begeleiders die ons het hele traject begeleid hebben.
Ze staan positief tegenover ons alszijnde toekomstig pleeggezin.
Vast voor ons staat dat we langdurige pleegzorg willen bieden voor een kind in de leeftijd van 4 tot maximaal 7 jaar.

Juni 2007:
Het eindverslag, wat door onze begeleiders is gemaakt, dient door een Acceptatiecommissie beoordeeld te worden

De Acceptatiecommissie is de laatste stap om daadwerkelijk in het bestand te komen als beschikbaar pleeggezin.
De Acceptatiecommissie komt begin juli voor het laatst bij elkaar en wij hebben nog geen eindverslag gezien.

(Onze begeleiders blijken dusdanige priveproblemen te hebben, dat dit er niet van gekomen is.)
Helaas, ons verslag is niet op tijd en wordt dus pas in Augustus door de Acceptatiecommissie besproken.

"Surrogaat familie" deel I

Februari/Maart 2007:
Eindelijk gaat de STAP cursus van start.
De eerste avond is achter de rug van Selectie Training Aspirant Pleegouders.
Leuk en interessant om mee te maken.
Een gemêleerd gezelschap.
Enkele personen alleen, wat stelletjes met kinderen en stelletjes zonder kinderen.
Maar allemaal willen ze het proberen.
De volledige zorg van een kind van een ander op zich te nemen.

De eerste avond was gewijd aan het thema “samenwerking”.
Na een voorstelrondje gingen we een spelletje doen.
Ieder kreeg een bordje met daarop of een zorgvragend kind of een zorgbiedende gezinssituatie. En we gingen proberen te matchen en dat valt dan niet mee, want de een heeft toch een andere zorgvraag dan de ander.
Zodoende kregen we er zicht op dat er zeer veel verschillende zorgvragen zijn.
En voor ons is daardoor nu al wel duidelijk dat we een kind willen helpen dat schoolgaand is. Maar specifieker zijn we nog niet.

Voor de duur van de pleegzorg zijn we gaan twijfelen.
Oorspronkelijk wilde we alleen een langdurige plaats bieden.
Maar een tijdelijke plaats behoort inmiddels ook wel tot de mogelijkheden.
Alleen crisisplaatsingen willen we niet, want we hebben het gevoel dat dit teveel onrust voor onze eigen kinderen geeft. Daarnaast kun je ook weekend en/of vakantie pleegopvang verzorgen.
Maar welke “problematiek“ wil je in huis?

Want ieder kind heeft zijn portie wel gehad, pleegzorg is een uiterst middel.
“Gelukkig” is de problematiek bij ons in de regio voornamelijk psychische problemen van de ouders, verslavingsproblematiek en detentie van de ouders.
Mishandeling en incest komen minder vaak voor.
Incest is iets waar ik niet mee om kan gaan.
Ik heb te vaak gezien wat dit met kinderen doet en daar wil ik mijn kinderen voor beschermen.
Daarnaast zou ik het niet kunnen om kontakt te houden met een ouder die verdacht/veroordeeld is voor deze praktijken.
En met kortdurende pleegzorg blijf je kontakt houden met de ouders omdat het vaak de bedoeling is dat het kind weer naar huis gaat.
Door omstandigheden, die divers kunnen zijn, kan een kind tijdelijk niet thuis zijn.
Als pleegouder heb je dan niet alleen met de ouders te maken, maar ook met andere familie, eigen school, clubjes, etc.
Iedere situatie, ieder kinderleven is uniek, dus het is altijd afwachten wat je tegenkomt.

Kinderen blijven altijd loyaal aan hun ouders.
Dat is zeer belangrijk om te beseffen.
Kinderen kunnen dan ook tal van emoties/gedragingen vertonen die met hun verleden te maken hebben.
En het is de kunst om deze emoties en het gedrag te (leren) begrijpen.
Hier hebben we dan ook een tijd over gesproken.

Als huiswerk kregen we een pak papier mee om in te vullen, het zogenaamde levensboek.
Pleegkinderen krijgen een levensboek.
Om duidelijk te houden waar zij wat beleeft hebben in het verleden.
Een persoonlijk geschiedenisboek dus.
Pleegzorg hecht er veel belang aan dat toekomstige pleegouders dit ook ingevuld hebben, want zo hebben zij een inkijk in iemands leven alvorens zij besluiten een kind ergens te plaatsen.
Want een plaats in het bestand is een mogelijkheid tot matchen en dat dient toch wel goed te gebeuren.


De Cursus laat je vooral beseffen wat je in huis gaat halen en hoe je daarmee om kan gaan.
Na 7 cursusavonden, 2 huisbezoeken is er een bijeenkomst voor familie en vrienden.
Tijdens deze Markt krijg je informatie van pleegouders, pleegkinderen, pleegzorgwerkers, plaatser, etc.

De eerste STAP

Vanavond de eerste bijeenkomst voor onze STAP cursus bij Jeugdzorg.
Al een hele vragenlijst samen ingevuld, en nu na enig uitstel wordt dan de eerste stap gemaakt voor ons als Pleeggezin.
Ik houd u op de hoogte.

Kronkels

De nacht alleen doorgebracht,
In bed bij jou.
Maar toch alleen.
Ik denk dat ik het wel prettig vond.
Maar de bank is ook niet slecht.
En dat betekent niets.
Ik heb van die kronkels.
Die liggen best lekker.
Want slapen is slapen en samen zijn we nog wel.

Eindelijk: Green Wing

Ik was afgelopen woensdag wat aan het rondzappen en ineens op Nederland 3 herkende ik de beelden die ik al eerder had gevolgd via Canvas.
Het eerste deel van de Britse serie Green Wing is (eindelijk) aangekocht door de VPRO bij Channel 4.
Al eerder waren de 2 series op Canvas te zien, maar ik heb helaas enkele delen gemist.
De eerste aflevering zapte ik op een vrijdagavond langs en ik was meteen fan.
Ik was meteen gegrepen door de heerlijk absurde en confronterende humor.
Ook erg leuk omdat mijn lief helemaal wegzwijmelt bij Greys Anatomy en ik dan maar iets anders ga doen.

Maar nu is het mijn beurt!
Green Wing volledig in de herkansing en ik hoop dat de VPRO ook beide series heeft aangekocht.

Beschrijving volgens de VPRO gids:

Serie die zich afspeelt in een ziekenhuis. Ofschoon de serie in een hospitaal loopt, zijn er weinig verhaallijnen van medische aard; het leeuwendeel van de actie volgt de persoonlijke wisselvalligheden in het leven van de personages, in de stijl van een soapserie. De afleveringen bestaan uit een aaneenrijging van sketch-achtige absurde scènes die verbonden worden met beelden in slow motion of versnelde film, zodat de lichaamstaal van de personages beklemtoond wordt.

Een kaartje sturen of loggen.

Ik vond het een mooi statement in “De wereld draait door”.
Op www.Postsecret.com en de NL variant, www.briefgeheimen.nl,

wordt de mens weer anoniem op het internet.
Je stuurt een kaartje met een boodschap, wat niemand van je weet, en toch ben je verlost van je geheim.
Iedereen heeft er wel 1. Of veel meer.
Soms geen geheim, maar iets waar je minder trots op bent.
En dat is en blijft voor jezelf.

Zo is dat ook met mijn log.
Niemand van mijn vrienden of kennissen weet dat ik op het net schrijf.
Ik heb er niet zo behoefte aan om dit bekend te maken.
En als iemand erachter komt, ontken ik het gewoon.
Tuurlijk, als iemand wil vinden wie ik ben, dan heeft ´ie me zo gevonden.
Daar hoef je niet echt heel handig voor te zijn.
En daarvoor kun je me ook gewoon mailen.
Dan kijk ik nog wel of ik antwoord geef.

Zo denk ik, weet ik zo goed als zeker, dat een van mijn beste vrienden homoseksueel is.
We zijn jaren huisgenoten geweest en dan vermoedde ik altijd iets.
Maar hij heeft een vriendin, eigen huis, fantastische baan, en rijke ouders.
En hij heeft een rotsvast geloof in God.
En het geloof belet hem om eerlijk te zijn, volgens mij.
Maar het zou me niet verbazen als hij een van de bezoekers van de bekende plaatsen langs de snelweg zou zijn.

Ik ben gelukkig getrouwd, maar:
Ik zoek op het internet nog altijd nog naar die ene jeugdliefde.

En nee, nog niet gevonden.

Ooit eens, op de middelbare school, van een klasgenoot geld gepikt.
Ik had samen met een vriend een portemonnee gevonden.
Er stond niet in van wie het ding was.
Ik heb het meteen in mijn tas gestopt.
Later de poet met mijn vriend gedeeld.
Een dag later komt er de mededeling dat degene zijn portemonnee kwijt is en of iemand die gevonden had.
Er zat zoveel geld in om vuurwerk van te kopen.
Toen was mijn besluit genomen om het niet terug te geven.
Het zou toch de lucht in gaan!
Ik heb er muziek van gekocht.
Wat mijn vriend ermee gedaan heeft, weet ik niet.
Maar we durfden niet meer kenbaar te maken dat wij het hadden.
Dus hielden we onze stilzwijgende leugen vol.
We hebben het er samen ook nooit meer over gehad.

En daar wil ik het bij laten.