"Surrogaat familie" deel I

Februari/Maart 2007:
Eindelijk gaat de STAP cursus van start.
De eerste avond is achter de rug van Selectie Training Aspirant Pleegouders.
Leuk en interessant om mee te maken.
Een gemêleerd gezelschap.
Enkele personen alleen, wat stelletjes met kinderen en stelletjes zonder kinderen.
Maar allemaal willen ze het proberen.
De volledige zorg van een kind van een ander op zich te nemen.

De eerste avond was gewijd aan het thema “samenwerking”.
Na een voorstelrondje gingen we een spelletje doen.
Ieder kreeg een bordje met daarop of een zorgvragend kind of een zorgbiedende gezinssituatie. En we gingen proberen te matchen en dat valt dan niet mee, want de een heeft toch een andere zorgvraag dan de ander.
Zodoende kregen we er zicht op dat er zeer veel verschillende zorgvragen zijn.
En voor ons is daardoor nu al wel duidelijk dat we een kind willen helpen dat schoolgaand is. Maar specifieker zijn we nog niet.

Voor de duur van de pleegzorg zijn we gaan twijfelen.
Oorspronkelijk wilde we alleen een langdurige plaats bieden.
Maar een tijdelijke plaats behoort inmiddels ook wel tot de mogelijkheden.
Alleen crisisplaatsingen willen we niet, want we hebben het gevoel dat dit teveel onrust voor onze eigen kinderen geeft. Daarnaast kun je ook weekend en/of vakantie pleegopvang verzorgen.
Maar welke “problematiek“ wil je in huis?

Want ieder kind heeft zijn portie wel gehad, pleegzorg is een uiterst middel.
“Gelukkig” is de problematiek bij ons in de regio voornamelijk psychische problemen van de ouders, verslavingsproblematiek en detentie van de ouders.
Mishandeling en incest komen minder vaak voor.
Incest is iets waar ik niet mee om kan gaan.
Ik heb te vaak gezien wat dit met kinderen doet en daar wil ik mijn kinderen voor beschermen.
Daarnaast zou ik het niet kunnen om kontakt te houden met een ouder die verdacht/veroordeeld is voor deze praktijken.
En met kortdurende pleegzorg blijf je kontakt houden met de ouders omdat het vaak de bedoeling is dat het kind weer naar huis gaat.
Door omstandigheden, die divers kunnen zijn, kan een kind tijdelijk niet thuis zijn.
Als pleegouder heb je dan niet alleen met de ouders te maken, maar ook met andere familie, eigen school, clubjes, etc.
Iedere situatie, ieder kinderleven is uniek, dus het is altijd afwachten wat je tegenkomt.

Kinderen blijven altijd loyaal aan hun ouders.
Dat is zeer belangrijk om te beseffen.
Kinderen kunnen dan ook tal van emoties/gedragingen vertonen die met hun verleden te maken hebben.
En het is de kunst om deze emoties en het gedrag te (leren) begrijpen.
Hier hebben we dan ook een tijd over gesproken.

Als huiswerk kregen we een pak papier mee om in te vullen, het zogenaamde levensboek.
Pleegkinderen krijgen een levensboek.
Om duidelijk te houden waar zij wat beleeft hebben in het verleden.
Een persoonlijk geschiedenisboek dus.
Pleegzorg hecht er veel belang aan dat toekomstige pleegouders dit ook ingevuld hebben, want zo hebben zij een inkijk in iemands leven alvorens zij besluiten een kind ergens te plaatsen.
Want een plaats in het bestand is een mogelijkheid tot matchen en dat dient toch wel goed te gebeuren.


De Cursus laat je vooral beseffen wat je in huis gaat halen en hoe je daarmee om kan gaan.
Na 7 cursusavonden, 2 huisbezoeken is er een bijeenkomst voor familie en vrienden.
Tijdens deze Markt krijg je informatie van pleegouders, pleegkinderen, pleegzorgwerkers, plaatser, etc.

De eerste STAP

Vanavond de eerste bijeenkomst voor onze STAP cursus bij Jeugdzorg.
Al een hele vragenlijst samen ingevuld, en nu na enig uitstel wordt dan de eerste stap gemaakt voor ons als Pleeggezin.
Ik houd u op de hoogte.

Kronkels

De nacht alleen doorgebracht,
In bed bij jou.
Maar toch alleen.
Ik denk dat ik het wel prettig vond.
Maar de bank is ook niet slecht.
En dat betekent niets.
Ik heb van die kronkels.
Die liggen best lekker.
Want slapen is slapen en samen zijn we nog wel.

Eindelijk: Green Wing

Ik was afgelopen woensdag wat aan het rondzappen en ineens op Nederland 3 herkende ik de beelden die ik al eerder had gevolgd via Canvas.
Het eerste deel van de Britse serie Green Wing is (eindelijk) aangekocht door de VPRO bij Channel 4.
Al eerder waren de 2 series op Canvas te zien, maar ik heb helaas enkele delen gemist.
De eerste aflevering zapte ik op een vrijdagavond langs en ik was meteen fan.
Ik was meteen gegrepen door de heerlijk absurde en confronterende humor.
Ook erg leuk omdat mijn lief helemaal wegzwijmelt bij Greys Anatomy en ik dan maar iets anders ga doen.

Maar nu is het mijn beurt!
Green Wing volledig in de herkansing en ik hoop dat de VPRO ook beide series heeft aangekocht.

Beschrijving volgens de VPRO gids:

Serie die zich afspeelt in een ziekenhuis. Ofschoon de serie in een hospitaal loopt, zijn er weinig verhaallijnen van medische aard; het leeuwendeel van de actie volgt de persoonlijke wisselvalligheden in het leven van de personages, in de stijl van een soapserie. De afleveringen bestaan uit een aaneenrijging van sketch-achtige absurde scènes die verbonden worden met beelden in slow motion of versnelde film, zodat de lichaamstaal van de personages beklemtoond wordt.

Een kaartje sturen of loggen.

Ik vond het een mooi statement in “De wereld draait door”.
Op www.Postsecret.com en de NL variant, www.briefgeheimen.nl,

wordt de mens weer anoniem op het internet.
Je stuurt een kaartje met een boodschap, wat niemand van je weet, en toch ben je verlost van je geheim.
Iedereen heeft er wel 1. Of veel meer.
Soms geen geheim, maar iets waar je minder trots op bent.
En dat is en blijft voor jezelf.

Zo is dat ook met mijn log.
Niemand van mijn vrienden of kennissen weet dat ik op het net schrijf.
Ik heb er niet zo behoefte aan om dit bekend te maken.
En als iemand erachter komt, ontken ik het gewoon.
Tuurlijk, als iemand wil vinden wie ik ben, dan heeft ´ie me zo gevonden.
Daar hoef je niet echt heel handig voor te zijn.
En daarvoor kun je me ook gewoon mailen.
Dan kijk ik nog wel of ik antwoord geef.

Zo denk ik, weet ik zo goed als zeker, dat een van mijn beste vrienden homoseksueel is.
We zijn jaren huisgenoten geweest en dan vermoedde ik altijd iets.
Maar hij heeft een vriendin, eigen huis, fantastische baan, en rijke ouders.
En hij heeft een rotsvast geloof in God.
En het geloof belet hem om eerlijk te zijn, volgens mij.
Maar het zou me niet verbazen als hij een van de bezoekers van de bekende plaatsen langs de snelweg zou zijn.

Ik ben gelukkig getrouwd, maar:
Ik zoek op het internet nog altijd nog naar die ene jeugdliefde.

En nee, nog niet gevonden.

Ooit eens, op de middelbare school, van een klasgenoot geld gepikt.
Ik had samen met een vriend een portemonnee gevonden.
Er stond niet in van wie het ding was.
Ik heb het meteen in mijn tas gestopt.
Later de poet met mijn vriend gedeeld.
Een dag later komt er de mededeling dat degene zijn portemonnee kwijt is en of iemand die gevonden had.
Er zat zoveel geld in om vuurwerk van te kopen.
Toen was mijn besluit genomen om het niet terug te geven.
Het zou toch de lucht in gaan!
Ik heb er muziek van gekocht.
Wat mijn vriend ermee gedaan heeft, weet ik niet.
Maar we durfden niet meer kenbaar te maken dat wij het hadden.
Dus hielden we onze stilzwijgende leugen vol.
We hebben het er samen ook nooit meer over gehad.

En daar wil ik het bij laten.

Onheilsbericht

Lang getwijfeld of ik dit hier zou beschrijven.
Maar ik kan het niet laten.

Politie.
Bericht dat een neef vermist wordt.
Vermist na een misdrijf in zijn huis.
Niet zomaar een misdrijf, een dame misbruikt en een verschrikkelijke poging haar het zwijgen op te leggen.

Een zonderlinge neef.
Opgegroeid in een gezin aan de rand van de samenleving.
Leek, wel met tegenslag, in de maatschappij te kunnen functioneren.
Boden hem regelmatig hulp en onderhielden kontakt.
Heeft ook op mijn meisjes gepast.

Na 4 dagen, meldt hij zich bij politie.
Had gelezen dat de dame het overleefd heeft.
En heeft nu spijt en wil behandeling.

Mijn gedachten gaan naar het slachtoffer.
En naar mijn meisjes.
En naar Suzanne, dat leuke paardenmeisje uit 2e Exloërmond.
(wat hij niet heeft gedaan, maar het is vergelijkbaar. Alleen zijn slachtoffer leeft gelukkig nog)
En ik ben heftig kwaad en voel onmacht.
Lees het stuk in de krant met de eis voor de neef.
De verklaring van het slachtoffer.
En zie 2 dagen later een brief van hem bij ons op de kast.
KLOOTZAK.

Ik wil de brief niet lezen en wens hem dood.

Maar dit kan mij ook bekoren!

Vanavond naar Johan.

De kaarten hebben we gekregen met de surprises van Sinterklaas. Eindelijk een nuttig kado. Ik hoop dat dit ook een surprise wordt.

Lekker weer eens een bandje kijken onder het genot van een pilsje. (als mijn medeconcertganger tenminste wil rijden!)

My kind of music!

http://www.myspace.com/downnola

DOWN — the acclaimed New Orleans band featuring CORROSION OF CONFORMITY guitarist/vocalist Pepper Keenan, drummer Jimmy Bower (EYEHATEGOD, SUPERJOINT RITUAL guitarist), bassist Rex Brown (ex-PANTERA), guitarist Kirk Windstein (CROWBAR), and vocalist Philip Anselmo (SUPERJOINT RITUAL, ex-PANTERA) — is currently working on the material for its third album, tentatively due later in the year.

"We're doing this one the way we did our first album, when we were 19 or 20 years old," Keenan explained to Revolver magazine (web site). "So we're jamming in a room, recording on a jam box, and then throwing them on the ProTools rig and building things from there.

"According to Pepper, fans should not expect to hear nu-metal or anything trendy from the forthcoming CD. "You will never hear that type of shit from us," he explained. "We're real focused on being timeless."

DOWN's new album will be the first since Anselmo underwent back surgery in November 2005. "Me and Kirk drink a little bit here and there, but Phil, Rex Brown and Jimmy are completely sober," said Keenan. "I'm running every day. Everyone's exercising. Phil had that back surgery, so he's doing a lot of core strengthening in and around his spine, and he's doing great."

DOWN will tour North America in March as the opening act for HEAVEN AND HELL and (possibly) MOTÖRHEAD. DOWN will play a total of 10 shows as part of the package and will also perform four headlining gigs on the East Coast.

valt toch mee

Blijkt het toch aan mijn gebit te liggen!
Er is een verstandskies aan het vervelen geweest die alle ellende heeft veroorzaakt.
Inmiddels wel een bezoek aan de kaakchirurg gebracht en mijn tandenknarsen in de nachtelijke uren is een mede oorzaak van het probleem.
Dus dat gaan we nu ook aanpakken.
Bedankt voor uw medeleven, maar ik ben dus weer "gezond".
Eindelijk wakker worden zonder pijn, heerlijk, iedere morgen genieten!

Wat betreft onze aanmelding voor de pleegzorg;
dit staat, buiten onze schuld om weliswaar, geheel stil.
We zouden opgeroepen worden voor het STAP-programma van de stichting Jeugdzorg, maar helaas al zeker 2 maanden niets gehoord.
En mail wordt vooralsnog ook nog niet beantwoord.
Jammer dus, maar geduld is een schone zaak.

Wat moet ik hier nu mee?

Na 3 jaar niet bij de huisarts geweest te zijn, heb ik nu het volgende:
Ik loop al een week of 8 te tobben met mijn gezondheid.
Het ergste is dat ik en de arts(en) niet weten wat het is.
Maar het begon met wat pijn in mijn mond/keel.
De keelpijn was binnen een week over, maar de pijn in mijn mond bleef.
Het doet zeer aan mijn gehemelte en dat trekt door naar de zenuwen van alle kiezen en tanden.
En dat is niet fijn, kan ik je zeggen.
Na 3 bezoeken aan de tandarts, vijf bezoeken aan de huisarts, gebruik van enkele doosjes paracetamol en inmiddels verhoogd naar drie keer daags Ibuprofen 600 aangevuld met paracetamol zonodig omdat janken van de pijn echt niet normaal is voor mij, slikken van antibiotica, smerig anti-schimmel spul om te spoelen, pillen om de darmen rustig te krijgen en verschillende kweekjes, ben ik 2 weken geleden bij de KNO-arts geweest.
Maar helaas, het antwoord was hetzelfde als wat huisarts dacht.
"Ik denk een hardnekkige schimmelinfectie."

Met als gevolg, naast de nog steeds noodzakelijke ibuprofen+paracetamol, 4 x daags een zuigtablet (die alleen in het Academisch in Groningen gemaakt worden, kosten 54,- en het is nog steeds niet zeker of ik dit terugkrijg) en het smerigste van allemaal een spoelmiddel genaamd Chloorhexidine, 3 x keer daags. En dat proef je 2 uur later nog terwijl je je bammetjes eet.
(Wel tandenpoetsen voor gebruik anders krijg je bruine tanden, ook leuk!)

Afgelopen nacht was wederom een ramp en niet kunnen slapen van de pijn in mijn mond, dus kontakt opgenomen met mijn KNO-arts.
Correctie, de secretaresse van de Kno-arts.
Maar er komt opnieuw een recept en het volgende produkt kan ik vanmiddag ophalen bij de apotheek.
Want er staat nog een afspraak begin januari.

Heeft er iemand een idee of ik hier tevreden mee moet zijn?
Als het helpt, akkoord.
Maar het helpt allemaal geen zak.

Kan ik iets uitrichten, want ik weet nu wat het is om de hele tijd met pijn rond te lopen en dat is niet fijn.

RIP Dead Moon

Kopen die DVD zodat Fred en Toody van hun pensioen kunnen genieten.


Artikel gejat van Fileunder:

Twee werkende ouders en drie jonge kinderen: een recept voor ellende. Sommige ouders redden het desondanks prima, zelfs zonder crèches, naschoolse opvang en subsidies. Fred en Toody Cole bijvoorbeeld. Zij voedden naast hun drukke werkzaamheden drie kinderen op die inmiddels zelf ook kinderen hebben. Dat het niet altijd koek en ei was, blijkt wel uit het feit dat hun jongste zoon, ondanks de liefdevolle opvoeding die hij genoten heeft, zeer ver van het goede pad is geraakt. Hij is manager bij een aantal grote supermarkten geworden. Fred en Toody Cole zijn inmiddels by far de coolste grootouders ter wereld. Twintig jaar al touren ze als Dead Moon, de ultieme rock 'n' roll-outfit de wereld rond. Het enige andere bandlid is Andrew Loomis' [He] has done everything Keith Richards has done, but with a lot less money.' Op de DVD The Dead Moon Story wordt het verhaal van deze band en de twee oprichters vertelt. Vanaf het moment dat Fred Cole begon bij The Lords, in een hele boel andere bands zat, zalen platspeelde, zoop met Janis Joplin en uiteindelijk groupie Toody ontmoette met haar trouwde en Dead Moon opricht. Live-fragmenten, interviews met de drie hoofdrolspelers en hun fans, home movies, clips en de grappen en grollen die de meeste van dit soort DVD's verbannen naar de categorie één keer zien. De hoogtepunten zien we later wel weer op YouTube. Gelukkig is Dead Moon zo oprecht rock 'n' roll dat het allemaal goed te verteren blijft en we een 'feel-good punk-rock flick' in handen hebben over de coolste grootouders ter wereld. Helemaal nu we weten dat Fred Cole c.s. besloten hebben om Dead Moon met pensioen te laten gaan. Maar, zoals het persbericht meldt: 'It has been a journey we will always treasure and feel that a worldwide family has emerged in its place. The candle is still burning.!' En Unknown Passage getuigt er van.

Zie ook Frommel

Mijn schatjes, wat ben ik blij met hen!

Eentje dan, voor om in een depressie te raken

Moeder doodt zoontje (5) in Apeldoorn

In een woning in Apeldoorn is zondagavond het levenloze lichaam van een 5-jarig jongetje aangetroffen. Het kind is vermoedelijk om het leven gebracht, aldus de politie maandag. De 27-jarige moeder meldde zich op het politiebureau in Apeldoorn met de mededeling dat ze haar kind had gedood. De politie onderzoekt de manier waarop de jongen om het leven is gekomen. De vader en moeder van het kind leefden gescheiden van elkaar.

De jongen was ondergebracht bij een pleeggezin in de provincie Utrecht waar hij ook naar school ging. ,,Op de basisschool is inmiddels een informatiebijeenkomst geweest'', aldus een voorlichter van de politie. De politie kwam pas maandag met haar bevindingen naar buiten omdat eerst de vader getraceerd en ingelicht moest worden. De moeder zit momenteel vast en heeft nog geen nadere verklaring kunnen afgeven. ,,Ze was zondagavond erg verward en wordt mogelijk vandaag gehoord.''

bron: NU

De vraag die bij mij dan opkomt:

Is de moord van een achtjarige die een inbreker betrapt net zo erg als een moeder die doorgedraaid is en haar kind het leven ontneemt?

GVD!

KUTWERELD!

Maar nu even niet...

Lingo Update

De reden dat het Christelijk Democratisch Appél zich met de discussie bemoeit is niet zozeer de zorg om ouderen. En het vreemde dat zo´n beslissing door 1 man genomen wordt is dus ook niet de reden.

Maar toevallig is een oom van Lieve Lucille Werner fractievoorzitter namens het CDA van de Eerste Kamer, dhr. FJM Werner.

En dit is dus meteen het laatste wat ik over Lingo schrijf.

Weet waar uw stem heengaat als u het cda stemt.

de ene maakt zich druk over een moeder die vrijwillig in een gouden kooi gaat zitten,
de ander maakt zich druk over het feit dat Lingo van de buis dreigt te verdwijnen.
zie artikel ED

De gouden kooi daar ga ik geen woorden aan vuil maken, dat doen ze zelf wel.
En Kamerleden steek de hand eens in eigen boezem.
Daarom een oproep aan 1 van de 2 regeringspartijen:

CDA, wilt u a.u.b. die C weghalen.
Want den televisie daar zit den duvel in,
en er zitten nog steeds onschuldige, in den Nederlande geboren kinderen in een cel.(doet er dat eigenlijk toe, in NL geboren, blijkbaar wel want je ziet het overal staan. Maar van mij mag geen enkel kind in een cel.)

En de smoes, daar hebben de ouders zelf voor gekozen dat geloof ik niet.
Het is dwang.
Maar ga je lekker druk maken om Lingo, dat is echt van Levensbelang.

Pleegzorg update

Volgende vrijdag het eerste huisbezoek door de stichting Thuiszorg.
Een kennismaking en de 24e begint de eerste cursusdag.

De prinsesjes zijn inmiddels op de hoogte en vinden het tot nog toe leuk.
Ze vinden het spannend dat er een kindje bijkomt.
Een jongetje of een meisje, dat maakt ze niets uit!
We hebben inmiddels wat uitleg gegeven dat het voor het kindje wel erg spannend zal zijn.
Want dat kindje kan niet bij zijn eigen papa en mama wonen.
En hij of zij blijft dan heel de tijd bij ons.
Hier aan tafel een eigen plaats en mee eten, hier in bad, samen boekje lezen voor het slapen gaan, krijgt een eigen kamertje, en mag dan ook met jullie spulletjes spelen.

Een simpele uitleg gegeven dat zij dat ook niet leuk zouden vinden als zij bij iemand moeten gaan wonen die ze nog niet kennen. Dat maakte toch wel indruk en komt in de gekste vragen terug.

Allereerste kwam prinses van 4.
"Als jullie dood zijn waar moeten wij dan wonen?"
Dit hebben we geregeld, dus geen geheim.
"Dan gaan jullie naar tante M"
Prinses van 3: "Maar dan wil ik bij Neefje van 1 wonen, want dat is mijn knuffeltje!"

En het rollenspel dat er een nieuw kindje bij is, vindt al veelvuldig plaats.
Prinses van 3: "Hoe heet dat kindje dan?"
"Dat weten we nog niet."
Kan het dan Saskia heten of Pieter of nog wel tientallen namen die voorbij komen.
Vervolgens wordt er een naam gekozen en dat neemt deel aan het spel.

Praktisch dient er ook nog het een en ander te gebeuren.
De jongste heef haar kans gegrepen om van slaapkamer te verhuizen.
Ze is gisteren met mijn Lief naar de bouwmarkt geweest om vol trots de nieuwe kleuren van haar kamertje uit te zoeken. Roze en Rood is het geworden en ik ben blij dat ik daar niet hoef te slapen.
We wonen nu 2 jaar in dit huis en we hebben bijna alles al gedaan wat nodig was. Maar die kamer dient nog opgeknapt te worden, dus de weekenden zitten vanaf nu ook vol met klussen en de boel opknappen.

We staan nog steeds met de volle 100% achter onze beslissing, zeker als je het drama rond het Maasmeisje weer volgt en wat nu naar boven komt met betrekking dat ze uit huis was geplaatst en weer terug naar huis is gegaan.
We hopen dan ook dat de aanbevelingen vanuit het laatste onderzoek aangenomen worden.
Zie de informatie in de artikels van het AD.
Artikel 1
Artikel 2

Soms zit het mee..

In mijn zoektocht naar een nieuwe baan vind ik zowaar een functie op mijn lijf geschreven.
Denk ik.
Een functie waar ik mijn creatieve ei kwijt zou kunnen.

Het plaatje is eigenlijk te mooi om waar te zijn.
Een combinatie van 2 eerdere functies die ik verricht heb, in een non-profit instelling, zelfstandig en inzetbaar op meerdere lokaties in Brabant, voor een beter salaris en het mooist van alles; de standplaats is in mijn woonplaats.
Dat zou kunnen betekenen dat ik zelfs de kinderen tussen de middag op kan halen en met hen kan eten en daarna weer ga werken! En op de fiets, wat 2 uur reistijd per dag scheelt.
De voorbereiding is deze keer beter.

De brief en CV zijn gecontroleerd door een vriendin die bij P&O van een zelfde soort instelling werkt, referenties zijn op de hoogte en het belangrijkste: Ik heb er zin in!

Nu hopen dat ik uitgenodigd wordt voor een gesprek, want dat zou toch wel handig zijn.

Plekplatje

Dat is brabants voor een tattoo.
En ik wil al jaren een tekening voor het leven.
In ieder geval met de namen van mijn dochters erin en het liefst een tekening van de film/comic "The Crow".

Het verhaal vind ik gaaf, de muziek die erbij zit is mijn playlist en vooral de mystiek die er rond de dood van Brandon Lee hing, spraken me erg aan.
Ik heb de film behoorlijk wat keren gezien.
De originele comic via ebay op de kop kunnen tikken en ik vind het een prachtig liefdesverhaal met one-liners die in de literatuur niet zouden misstaan.
(Mijn lief is het daar niet mee eens, want die vindt het maar een stomme zwarte horror!)

Ik ben ruim 10 jaar verder sinds ik voor het eerst bedacht dat ik een plaatje van deze film wil gebruiken voor een gekleurde kras in mijn lichaam.
Ik ga dus zeker niet over 1 nacht ijs.
Dit gaat ie worden.

Met de tekst (uiteraard uit de betreffende comic) "Real love is forever" of "Believe in Angels", onder de vleugels de namen van mijn meisjes.

Heeft U ook lichaamsversierselen of houdt u er niet van?

Surrogaatfamilie

Er komt vaart in.
Eind oktober start de cursus vanuit de stichting Pleegzorg.
Eind november is dit klaar.
Daarbij horen zo´n 3 huisbezoeken.

In de cursus gaan we bekijken welke vorm van Zorg we gaan bieden.
Is dit weekendopvang, crisisplaatsingen of langdurige zorg?
Maar eenieder kind is welkom.
En volgens onze kontaktpersoon is er de mogelijkheid dat het heel snel kan gaan.
Om een plaats beschikbaar te stellen, was de bedoeling dit te doen als onze jongste ook naar school gaat.
Maar als er net voor de kerst een verzoek voor een plaatsing komt, dan zal ik niet kunnen weigeren.


En oh ja, wederom is de interne sollicitatie op niets uitgelopen.
Afgewezen met een L*L-argument.
Heb ik ze ook verteld, en zowaar gaven ze hun fout toe.
Maar hun keuze was al gemaakt.
Ik ga me nu beraden op mijn toekomst.
Want hier wil ik echt niet meer blijven!